- ธรรมะชนะเอดส์
- ปัญหาเอดส์อยู่ที่คนกลัวอด
- ถ้าไม่ระวังให้ดี โลกนี้จะมีอารยธรรมเอดส์
- สังคมจะมีสันติสุขได้ คนต้องไม่ติดอยู่แค่แก่งแย่งสิทธิ์ แต่ต้องคิดหาทางเกื้อกูลกัน
- จะแก้ปัญหา ต้องทำเจาะจงจริงจัง และสร้างความเข้าใจให้ชัดเจน
- เอดส์พาชีวิตมาสู่จุดวิกฤติ แต่เราสามารถทำวิกฤตินั้นให้เป็นโอกาส
- พลิกวิกฤติ ให้เป็นวิวัฒน์พลิกโรค ให้เป็นลาภ
- เอดส์เป็นอาการแสดงแห่งความกร่อนโทรมของอารยธรรม แต่คนเป็นเอดส์มีศักยภาพและโอกาสที่จะกอบกู้อารยธรรม
- ธรรมะชนะเอดส์ ทุกเขตทุกขั้น
เอดส์เป็นอาการแสดงแห่งความกร่อนโทรมของอารยธรรม
แต่คนเป็นเอดส์มีศักยภาพและโอกาสที่จะกอบกู้อารยธรรม
ผู้ป่วยโรคเอดส์ หรือแม้ผู้ไม่ได้ป่วยก็ตาม คงมองเห็นได้ไม่ยากว่า ความเจริญในยุคปัจจุบันนี้ มีลักษณะสำคัญที่เด่นชัดอย่างหนึ่ง คือ มีวัตถุและบริการบำรุงบำเรอให้เสพบริโภคมากมายจนเสพไม่ทัน เวลาก็มีไม่พอที่จะไล่ตามเสพ แม้แต่ความคิดก็ต้องหมดไปกับการวางแผนว่า จากอันนี้เรื่องนี้จะไปเสพอะไรที่ไหนต่อไป ทำให้คนไม่มีเวลาที่จะเอาใจใส่กัน และไม่เหลือช่องให้เกิดความคิดที่จะทำอะไรเพื่อคนอื่น
สถานการณ์นี้มีผลย้อนกลับมากระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ นอกจากทำให้มนุษย์ไม่รู้จักที่จะมีความสุขในการอยู่ร่วมกันแล้ว ยังทำให้มนุษย์มองกันในด้านลบด้วยถึง ๓ ขั้น
๑. เห็นคนอื่นแล้ว รู้สึกไม่สบายใจ และมองด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าคนอื่นนั้นจะมาแย่งชิงสิ่งเสพ เป็นคู่แข่ง หรืออย่างน้อยก็จะ มาแย่งเวลาหาความสุขของตน
๒. เห็นคนอื่นนั้น เป็นตัวเกะกะ กีดขวางการหาความสุขของตน ทำให้ตนสูญเสียเวลาในการที่จะหาความสุข
๓. มองคนอื่นเป็นเหยื่อ ที่ตนเองจะเอาเป็นสิ่งเสพบริโภคหาความสุข หรือใช้หาผลประโยชน์เพื่อจะก้าวไปสู่การได้สิ่งเสพ
ภาวการณ์อย่างนี้ได้คืบคลานเข้ามาแม้แต่ในครอบครัว โดยทำลายความสัมพันธ์ขั้นพื้นฐานของมนุษย์ ทำให้แม้แต่พี่กับน้องก็ไม่ค่อยเอาใจใส่กัน ไม่คิดจะทำอะไรให้แก่กัน แทนที่ว่าจะอยากพบอยากเห็น หรืออยากหากัน ก็กลัวจะต้องเจอกัน กลายเป็นว่า พี่มองน้อง น้องมองพี่ ถ้ายังไม่ถึงขั้นเห็นเป็นผู้ที่มาแย่งชิงความสุข ก็เห็นเป็นตัวเกะกะกีดขวางการหาความสุขของตน
เรื่องนี้บางทีก็อาจจะลามไปถึงแม้แต่ในความสัมพันธ์ของพ่อแม่กับลูก ลูกไม่อยากพบพ่อแม่ และไม่มีความสุขในการได้พบพ่อแม่ เพราะพ่อแม่กลายเป็นผู้ที่จะมาเกะกะกีดขวางทำให้เสียเวลาหาความสุขของตน เช่น กำลังเล่นเกมอยู่ ก็ต้องหยุดชะงักเสียเวลาไป
ถ้าอาการนี้คืบหน้ารุนแรงขึ้นต่อไป ก็อาจถึงขั้นที่ว่า แม้แต่พ่อแม่ก็มองเห็นลูกเป็นตัวเกะกะที่มากีดขวาง ทำให้เสียเวลาในการหาความสุขของตน
สภาพสังคมเวลานี้ ที่คนมองกันด้วยความระแวง กลัวคนอื่นจะมาแย่งชิงสิ่งเสพบริโภค หรือแย่งชิงเวลาหาความสุข ก็ตาม มองกันเป็นตัวเกะกะกีดขวาง ทำให้เสียเวลาในการหาความสุข ก็ตาม หรือมองกันเป็นเหยื่อก็ตาม ก็เป็นปัญหาใหญ่อยู่แล้ว
ยิ่งกว่านั้น แต่ละคน ทั้งที่วิ่งไล่ตามหาความสุขจนไม่มีเวลาเหลือ และหมดความคิดไปกับการโลดแล่นหาความสุขเหล่านี้ ก็ไม่รู้จักเต็มอิ่มสมอยากสักที มีแต่ยิ่งต้องวิ่งหนีความหงุดหงิดหงอยเหงาเบื่อหน่าย และวิ่งไล่ตามสนองความกระหายอยากใหม่ๆ ที่ไม่รู้จักจบสิ้น ความจริง พุทธภาษิตก็เตือนอยู่แล้วว่า “ถึงแม้เงินทองจะตกลงมาเป็นห่าฝน คนก็หาความอิ่มในกามไม่ได้” (น กหาปณวสุเสน, ติตติ กาเมสุ วิชชติ)
คนที่มีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง ถึงเวลาหนึ่งก็จะมานึกได้ว่า การวิ่งหาความสุขแบบนี้ไม่จบสิ้น แล้วก็ไม่ได้ความสุขที่แท้จริง เราควรจะหันกลับมาเป็นตัวของตัวเอง ในการที่จะกำหนดความสุขของตัวบ้าง โดยเป็นผู้ตัดสินเลือกว่า อะไรที่เราควรจะใช้ในการทำตัวให้มีความสุข แทนที่จะมัวเป็นลูกไล่คอยตามล่าเหยื่อที่เขายื่นหรือหย่อนมาล่อ
ถ้าไม่มีเครื่องยั้งอย่างอื่น การเป็นโรคเอดส์ก็เป็นตัวยั้งอย่างหนึ่ง คนเป็นโรคเอดส์อาจจะเป็นผู้ที่ได้สติสัมปชัญญะนี้ แล้วหวนกลับมาคิดผกผันกระแส และแทนที่จะเสียก็จะกลายเป็นผู้ได้
ถ้าทำได้เช่นนี้ ผู้เป็นเอดส์ก็อาจจะกลายเป็นผู้ที่ให้สติแก่สังคม และอาจเป็นผู้ที่ชี้แนวทางใหม่ในการกลับตัวให้แก่อารยธรรม ให้พลิกฟื้นกลับคืนขึ้นมาได้
ฉะนั้น ผู้เป็นโรคเอดส์นี้ ในขณะที่อารยธรรมกำลังไหลลง ก็อาจเป็นผู้ที่มาฟื้นอารยธรรมขึ้น พลิกผันอารยธรรมให้หันกลับมาเดินในทางที่ถูกต้องต่อไป กลายเป็นผู้ทำคุณแก่มนุษยชาติ
ผู้ที่เข้ามาสู่แนวทางนี้ก็จะพบว่า การเดินทางหาความสุขจากการเสพบริโภคนั้น ไม่มีทางเต็มอิ่มอย่างที่กล่าวแล้ว และไม่ได้ความสุขที่แท้จริง ทั้งสุขในตัวเอง และสุขที่มีรสแห่งความจริงใจไมตรีในการอยู่ร่วมกันระหว่างมนุษย์ แล้วยังทำให้ทั้งสังคมมีแต่การเบียดเบียนแย่งชิงเอารัดเอาเปรียบกัน เดือดร้อนวุ่นวายเสื่อมโทรมไปทั่ว
หันกลับไปนึกถึงที่พูดไว้ข้างต้น จะเห็นว่า บางคนก็ป่วยเป็นเอดส์เพราะการที่ไปเอาคนอื่นเป็นเหยื่อ บางคนก็เป็นเอดส์เพราะตกเป็นเหยื่อของผู้อื่น
แต่จะด้วยเหตุใดก็ตาม เมื่อมาประสบกับภาวะนี้แล้ว ก็ไม่ต้องไปมัวท้อแท้ หรือสูญเสียกำลังใจ เพราะว่า เราสามารถพลิกมันกลับให้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดได้
เมื่อหันกลับมาสู่วิถีทางที่เป็นตัวของตัวเองนี้แล้ว กลับมาพัฒนาความสุขที่ไม่ต้องวิ่งไล่ตามหา ก็พบความสุขในตัวเองได้ และรู้จักความสุขที่เป็นอิสระ ซึ่งไม่ต้องขึ้นต่อวัตถุเสพภายนอก
เอดส์นี้ แม้จะเป็นโรคร้ายรุนแรง แต่ก็มีแง่ดีแฝงอยู่ นอกจากชีวิตจะมีโอกาสอยู่ได้อีกนานแล้ว สติปัญญาความสามารถก็คงอยู่ และคนก็มักมาเป็นเอดส์เมื่อได้ศึกษาเล่าเรียนพัฒนาชีวิตมาแล้วไม่น้อย จึงมีศักยภาพอย่างดีที่จะทำการสร้างสรรค์ ซึ่งในระยะที่ผ่านมาเสียอีก ที่ศักยภาพนี้ถูกละเลยให้สูญเปล่าเสียไป
ถึงตอนนี้ นอกจากมีความสุขแล้ว ผู้ที่หันมาใช้ชีวิตแบบใหม่ ซึ่งในกรณีนี้ก็คือผู้ที่ป่วยโรคเอดส์ ก็จะมีเวลาและพร้อมที่จะใช้ความคิดในทางสร้างสรรค์ ระยะเวลาที่เหลืออยู่ต่อไปในชีวิต จะกลายเป็นกาลเวลาที่มีค่า เป็นกาลเวลาแห่งการสร้างสรรค์อย่างแท้จริง
ผู้ป่วยโรคเอดส์อาจจะรังสรรค์สิ่งที่สร้างความก้าวหน้างอกงามให้แก่อารยธรรมก็ได้
แล้วตอนนี้แหละ ผู้ป่วยโรคเอดส์ เมื่อไม่ค่อยมีใครอยากเกี่ยวข้อง ต้องอยู่คนเดียว อาจจะกลับดีใจว่า การป่วยนี้ทำให้เรามีโอกาสได้อยู่คนเดียว ไม่มีใครกวน ในท่ามกลางอารยธรรมที่ผิดพลาดนี้ เราจะใช้เวลาของเราได้เต็มที่ ในการจะรังสรรค์สิ่งที่ดีงามให้แก่อารยธรรมนั้น
ดังนั้น เมื่อมองให้ถูกต้องด้วยโยนิโสมนสิการ ก็จะเห็นได้ว่า การป่วยโรคเอดส์นี้ เป็นการพลิกผันชีวิตของเรา ที่เราสามารถพลิกผันโชคชะตาให้กลับร้ายกลายดี ให้เกิดมีผลในทางบวกได้อย่างเต็มที่ จนอาจกลายเป็นกาลเวลาและช่วงชีวิตที่ดีเลิศประเสริฐที่สุด
ถึงตอนนี้ก็กลายเป็นว่า
๑. ชีวิตทั้งด้านจิตใจและด้านร่างกาย รวมถึงปัญญามาเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน โดยเราทำให้ด้านจิตดีงามพลิกมาช่วยด้านกาย ให้ทั้งชีวิตนี้กลับดีขึ้น อยู่อย่างมีคุณภาพชีวิตดีขึ้น มีจิตใจที่ดีงาม เป็นสุขมากขึ้น นี้เป็นด้านส่วนตัว
๒. ความสัมพันธ์ทางสังคมก็ดีขึ้น โดยกลับเป็นผู้มีชีวิตที่เป็นประโยชน์แก่สังคม เห็นได้ชัดว่าคนเป็นโรคเอดส์ที่เป็นอยู่แบบนี้ เป็นผู้มีชีวิตที่มีค่า เป็นประโยชน์แก่สังคม มากกว่าคนปกติที่มีร่างกายดีจำนวนมากมาย ที่ใช้ร่างกายไปในทางเลวร้าย ประทุษร้ายสังคม ทำแต่ความชั่วร้าย ไม่มีประโยชน์
๓. ในระดับของอารยธรรมมนุษย์ การที่กระแสความเป็นไปในโลกเปลี่ยนแปลงไปอย่างนี้ เป็นเครื่องสอนมนุษย์ส่วนรวมว่า อารยธรรมของมนุษย์นั้นเป็นไปตามเหตุปัจจัยต่างๆ โดยเฉพาะที่สำคัญก็คือ การกระทำของมนุษย์เองที่เรียกว่า กรรม
มนุษย์ต้องเอาบทเรียนนี้มาใช้ให้เป็นประโยชน์ในการที่จะพัฒนาอารยธรรมให้เดินไปในทางที่ถูกต้อง โดยตระหนักว่า การที่มนุษย์มาลุ่มหลงมัวเมาอยู่ในกามเป็นต้นนี้ ได้ทำให้อารยธรรมเสื่อมลงไปอย่างไร มนุษย์จะมีอารยธรรมที่ดี ที่เจริญงอกงามแท้จริงได้อย่างไร อารยธรรมจะยั่งยืนได้อย่างไร ต้องคิดกันให้ชัด และปฏิบัติกันให้ถูก

No Comments
Comments are closed.