ถ้าไม่ระวังให้ดี โลกนี้จะมีอารยธรรมเอดส์

9 กรกฎาคม 2546
This entry is ส่วน 3 ของ 9 in the series ธรรมะชนะเอดส์

ถ้าไม่ระวังให้ดี โลกนี้จะมีอารยธรรมเอดส์

ในระดับโลกนั้น เราพูดได้ในแง่ของอารยธรรมที่เดียว อย่างน้อยเป็นที่น่าสังเกตเกี่ยวกับความเป็นไปแห่งความเจริญและความเสื่อมของสังคมมนุษย์ หรือโลกทั้งหมด เอดส์เกิดขึ้นในยุคที่เรียกได้ว่า มนุษย์ทั้งหลายมีความสำส่อนทางเพศมาก

ถ้ามองในแง่นี้จะเห็นว่า ปัญหาศีลธรรมของมนุษย์ข้อหนึ่ง ก็คือเรื่องทางเพศ หรือเรื่องกามารมณ์ สาเหตุสำคัญอย่างหนึ่งที่ทำให้เกิดความเสื่อมและความเจริญของอารยธรรม คือ เรื่องกามารมณ์ ซึ่งเป็นต้นเหตุของการเบียดเบียนแย่งชิง ความทุจริตหลากหลาย ความอ่อนแอ และความเสื่อมโทรมทางศีลธรรมต่างๆ ทำให้ต้องมีการควบคุมยับยั้ง โดยระบบคำสอนทางศาสนาหรือทางศีลธรรม อย่างในทางพระพุทธศาสนาเราจะเห็นได้จากเรื่องศีล ๕ ว่า ศีลข้อ ๓ คือ การเว้นจากกาเมสุมิจฉาจาร เป็นเครื่องควบคุมการประพฤติปฏิบัติทางเพศให้อยู่ในขอบเขตที่ดีงามและเป็นคุณแก่หมู่มนุษย์เอง

สังคมในยุคก่อนๆ นอกจากมีคำสอนทางพระศาสนาและทางศีลธรรมเป็นเครื่องยับยั้งแล้ว ก็มีมาตรการทางสังคมที่มาประสานกับคำสอนในทางพระศาสนาสำทับด้วย แม้แต่กฎหมายก็มาช่วย

แต่ยิ่งกว่านั้นก็คือ อาศัยเครื่องมือยับยั้งจากธรรมชาติโดยตรง เมื่อวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโดยเฉพาะในทางการแพทย์ยังไม่เจริญ ความเสี่ยงต่อกามโรค อย่างโกโนเรีย ตลอดจนซิฟิลิส ก็เป็นเครื่องยับยั้งพวกผู้ชายไว้ได้ไม่น้อย และในฝ่ายหญิง การที่เมื่อมีเพศสัมพันธ์แล้วจะทำให้ตั้งครรภ์ ก็เป็นเครื่องยับยั้งทางศีลธรรมอันหนึ่ง ซึ่งช่วยเหนี่ยวรั้ง ทำให้ไม่กล้าปล่อยตัว และทำให้ไม่เกิดการสำส่อนทางกาม

ทีนี้มาในยุคที่วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีทางการแพทย์เจริญขึ้น เมื่อไม่นานนี้เอง ก็ได้เกิดมียาและอุปกรณ์ต่างๆ สำหรับคุมกำเนิด หรือทำให้ไม่ต้องตั้งครรภ์ ซึ่งก็เป็นปัจจัยอย่างหนึ่งที่ทำให้คนขาดความยับยั้งชั่งใจ แล้วการสำส่อนทางกามก็มีมากขึ้น

การเกิดขึ้นหรือการปรากฏขึ้นของโรคเอดส์ เมื่อพิจารณาในแง่นี้ก็เหมือนกับเป็นเครื่องมือของธรรมชาติที่จะจัดการกับมนุษย์ หรือลงโทษมนุษย์ แต่ที่จริง มันก็คือผลร้ายด้านหนึ่งจากการกระทำที่วิปริตของมนุษย์เอง ซึ่งควรจะได้สืบค้นกันให้ชัด ในแง่ของความสัมพันธ์เชิงเหตุปัจจัย

ในแง่นี้ เมื่อโรคเอดส์เกิดขึ้นมาแล้วก็กลายเป็นเครื่องช่วยทางสังคมอย่างหนึ่ง ในการที่จะเหนี่ยวรั้งมนุษย์ไม่ให้เสื่อมโทรมในทางกามารมณ์ หรือมีการเบียดเบียนกันทางด้านกามนี้มากเกินไป

อย่างน้อยมนุษย์น่าจะได้พิจารณาว่า ระหว่างเครื่องมือยับยั้งทางธรรมชาติพื้นฐาน เช่น เรื่องของการตั้งครรภ์ กับการที่มาถูกยับยั้งในขั้นของโรคภัยไข้เจ็บที่รุนแรงขึ้นๆ ซึ่งเกิดจากการสำส่อนทางกาม อันไหนจะดีกว่ากัน ถ้ามนุษย์ไม่มีการยับยั้งด้วยการบังคับควบคุมโดยทางศีลธรรมด้วยตัวเอง ก็จะต้องถูกธรรมชาติยับยั้งด้วยปัจจัยภายนอก

ปัจจัยภายใน คือ การที่ตัวมนุษย์เอง มีจิตใจเข้มแข็งที่จะควบคุมตนเอง และดำรงอยู่ในหลักศีลธรรมเป็นต้น

ส่วนในด้านปัจจัยภายนอก แบบแผนและมาตรการต่างๆ ทางสังคมก็เป็นองค์ประกอบที่สำคัญ แต่แค่นั้นยังไม่พอ ธรรมชาตินี่แหละเป็นปัจจัยภายนอกขั้นสุดท้ายที่ว่า เมื่อมนุษย์สำส่อนกันนัก ในที่สุดผลร้ายก็เกิดขึ้นกับเผ่าพันธุ์ของมนุษย์เอง

ถ้ามองในแง่นี้ เอดส์ก็เป็นทั้งเรื่องร้ายและเรื่องดี ร้ายที่มาทำให้มนุษย์มีความทุกข์ยาก แต่พร้อมกันนั้นมันก็เป็นเครื่องมาช่วยเหนี่ยวรั้งอารยธรรมไม่ให้มนุษย์ตกไปใต้อำนาจของความลุ่มหลงมัวเมาทางกามารมณ์มากเกินไป

ที่ว่ามานี้เป็นข้อควรพิจารณา ซึ่งอาจจะต้องการปัญญาที่มองเห็นความสัมพันธ์เชิงเหตุปัจจัยอย่างลึกและทั่วตลอดมากกว่าที่มนุษย์มีอยู่ขณะนี้ แต่ที่แน่นอนก็คือ โรคเอดส์นั้นได้ปรากฏตัวขึ้นมาแพร่ขยายออกไป และส่งผลกระทบร้ายแรงต่อสวัสดิภาพของมนุษย์ทั่วโลกแล้ว ซึ่งอาจถึงขั้นที่มีความหมายสำคัญต่ออารยธรรมของมนุษยชาติ

ธรรมะชนะเอดส์

ปัญหาเอดส์อยู่ที่คนกลัวอด สังคมจะมีสันติสุขได้ คนต้องไม่ติดอยู่แค่แก่งแย่งสิทธิ์ แต่ต้องคิดหาทางเกื้อกูลกัน

No Comments

Comments are closed.