จะแก้ปัญหา ต้องทำเจาะจงจริงจัง และสร้างความเข้าใจให้ชัดเจน

9 กรกฎาคม 2546
This entry is ส่วน 5 ของ 9 in the series ธรรมะชนะเอดส์

จะแก้ปัญหา ต้องทำเจาะจงจริงจัง
และสร้างความเข้าใจให้ชัดเจน

เรื่องของคนที่เป็นโรคเอดส์นี้ แม้แต่คนที่เป็นด้วยกันก็มีแง่ที่น่าเห็นใจไม่เท่ากัน บางคนก็เป็นเพราะความประพฤติไม่ดีของตัวเอง เช่น คนที่ประพฤติสำส่อนทางเพศ อย่างคนที่รู้อยู่แล้วว่า การเที่ยวโสเภณี หรือใช้เข็มฉีดยาในกลุ่มที่ติดยาเสพติด เป็นเหตุสำคัญของการติดโรคเอดส์ แล้วก็ยังไปได้รับโรคเอดส์มาเพราะเหตุเหล่านี้ มองในแง่หนึ่ง คนทั่วไปเขาก็ไม่รู้สึกว่าน่าเห็นใจ บางทีถึงกับมองไม่ดี ว่าสมแล้วกับกรรมของเขาเอง นี้เป็นการมองชั้นหนึ่ง คือ คนเหล่านี้ได้รับผลร้ายจากการกระทำของตนเอง

แต่ถ้ามองในแง่หลักธรรมก็ต้องดูหลายชั้น ในชั้นแรกก็คือ มองว่า เอาละ เขาก็ได้รับผลกรรมของเขาแล้ว นั้นก็ว่าไปตามความเป็นจริง แต่อีกขั้นหนึ่งก็คือ เมื่อเขาได้รับผลไปแล้ว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามก็ต้องถือว่าเขาเป็นผู้ตกทุกข์ได้ยาก

เมื่อเขามีทุกข์ แม้เขาจะได้รับทุกข์นั้นโดยเป็นผลจากการกระทำไม่ดีของตนเอง ก็ต้องแยกเป็น ๒ ตอน

ตอนที่ ๑ คือ ตอนที่เขาได้รับผล ซึ่งต้องรู้ตามความเป็นจริงว่า อ้อ การติดโรคนี้เป็นเพราะการกระทำที่ไม่ดีของเขา อันนี้เป็นส่วนหนึ่งที่จะมาสอนกันให้มนุษย์ทั้งหลายไม่ทำความชั่วเสียหาย เป็นขั้นใช้ อุเบกขา คือ มองเห็นคนทำความผิด เมื่อจะคิดแก้ไขให้ถูกต้อง หรือจะรักษาธรรม ก็ต้องว่าไปตามความเป็นจริง หรือว่าไปตามเหตุปัจจัย

ตอนที่ ๒ คือ ในฐานะที่เขาเป็นคนที่ตกทุกข์ได้ยาก ตอนนี้เป็นขั้นใช้ กรุณา คือ มองเห็นคนมีความทุกข์ เมื่อจะคิดปัดเป่าความเดือดร้อนก็สงสารหาทางช่วยเหลือ คือ แก้ไขบำบัด ซึ่งเป็นทั้งการเห็นแก่คนที่เป็นเอดส์ เพื่อชีวิตของเขา เพื่อช่วยให้เขาปรับปรุงชีวิตให้ดีขึ้น และพร้อมกันนั้นก็เพื่อจะเกื้อหนุนช่วยเหลือสังคมทั้งหมด ให้เป็นสังคมที่พ้นไปหรือเบาบางจากความทุกข์

ส่วนคนอีกพวกหนึ่งที่ติดโรคเอดส์นั้น ตัวเองไม่ได้ไปทำเสียหายหรือประพฤติในทางเสื่อมเสีย เช่น ไม่ได้ไปสำส่อนในทางกามเป็นต้น คือ ไม่ได้ผิดทั้งศีลข้อ ๓ ในเรื่องกาเมสุมิจฉาจาร และศีลข้อ ๕ ในเรื่องของยาเสพติด แต่ติดโรคมาด้วยเหตุอื่น เช่น เป็นเพราะคู่ครองของตน เช่นสามีไปติดโรคมาจากนอกบ้าน แล้วตัวเองซึ่งเป็นภรรยาก็เลยพลอยติดไปด้วย ก็ตาม หรืออย่างเป็นแพทย์ พยาบาล และคนในวงการแพทย์พยาบาลนั้น บางทีไปช่วยเหลือคนอื่นด้วยซ้ำ แต่แล้วโดยอุบัติเหตุ เช่น เข็มที่ไปเจาะเลือดคนเป็นโรคเอดส์มาทิ่มเอาตัวเองเข้า แล้วพลอยเป็นโรคเอดส์ ก็ตาม

บุคคลอย่างนี้ เป็นคนที่ไม่ได้ทำความเสียหาย หรือบางทีถึงกับไปทำความดี แต่เกิดความพลาดพลั้ง แล้วก็เป็นโรคเอดส์ นับว่าเป็นคนที่ควรแก่การเห็นใจอย่างยิ่ง คือควรเห็นใจทั้ง ๒ ขั้น

ขั้นที่หนึ่ง การที่ป่วยเป็นโรค ก็ไม่ได้เป็นเพราะกรรมที่เสียหายเลวร้ายของตนเอง

ขั้นที่สอง เป็นผู้ประสบเคราะห์ได้รับความทุกข์ความเดือดร้อน

คนประเภทหลังนี้ สังคมย่อมพร้อมที่จะเห็นใจ แต่กระนั้น เพราะความรังเกียจกลัวต่อตัวโรคเอดส์ ก็ไม่กล้ามาเอาใจใส่ช่วยเหลือให้เต็มที่

ข้อนี้รวมทั้งเด็กที่เป็นลูกของคนที่เป็นโรคเอดส์ เด็กๆ เหล่านี้ก็ไม่ได้ไปทำร้ายอะไรมา แต่ต้องมารับทุกข์โทษภัยนี้ด้วย จึงเป็นผู้ที่ควรเห็นใจอย่างยิ่ง สังคมจะต้องมีมาตรการในการช่วยเหลือ

เราจะต้องยอมรับความจริงอย่างที่กล่าวแล้วว่า คนทั่วไปเขาก็เป็นมนุษย์ เขาก็รักชีวิตของเขา ฉะนั้น เราจะพูดจะสอนอย่างไร จะให้คนมาดูแลช่วยเหลือคนเป็นเอดส์อย่างเต็มที่ เหมือนอย่างที่เราต้องการ ก็คงทำไม่ได้ จะได้ก็เพียงในระดับหนึ่ง แต่ก็ต้องพยายามกันไป โดยไม่ประมาท พร้อมกันนั้นการรู้ตระหนักความจริงทำให้เราต้องยิ่งพยายามวางมาตรการให้ดีที่สุด เพื่อจะให้ผลดีเกิดขึ้นแก่ชีวิตและสังคม ทั้งแก่ตัวคนที่เจ็บไข้นั้นเอง และแก่สังคมส่วนรวม

อย่างเช่น เด็กที่เป็นลูกของคนเป็นโรคเอดส์จะประสบปัญหา เช่น ถูกรังเกียจ แม้แต่ไปโรงเรียนก็ลำบาก บางทีพ่อแม่ที่เป็นโรคเอดส์ตายก็เป็นข่าวด้วย จะไปอยู่ที่ไหนคนก็ไม่อยากเข้าใกล้หรือเกี่ยวข้อง รัฐต้องยอมรับความจริง และต้องมีนโยบายเป็นพิเศษสำหรับเด็กเหล่านี้ว่าจะเอาอย่างไร ถ้าเขาติดโรคแล้วก็ให้เขามีโอกาส มีช่องทางที่จะมีชีวิตที่ดีที่สุด ในระหว่างที่ยังไม่ตาย แต่บางทีเขาก็ไม่ได้ติดโรคเอดส์ด้วย แต่ถูกระแวงหวาดกลัว คนทั้งหลายไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้อง เด็กก็เลยพลอยได้รับผลร้าย เราก็ต้องมีทางที่จะช่วยเหลือ

ในแง่นี้ แม้ว่าเราจะพยายามพูดชี้แจงให้คนเข้าใจ และชักชวนให้มาช่วยเหลือ เราก็ต้องรู้ความจริงว่า โอกาสที่จะมีคนมาเอื้อเฟื้อต่อเด็กหรือคนเหล่านี้นั้นมีน้อย ฉะนั้น เราจะต้องเพียรพยายามทำด้วยการตั้งโครงการหรือกิจการอะไรพิเศษโดยเฉพาะขึ้นมา เพื่อเป็นหลักประกันให้แน่นอนลงไปว่า จะต้องมีการเกื้อหนุนช่วยเด็กเหล่านี้ให้เขาต้องมีโอกาสที่จะมีชีวิตที่ดี

มีอีกอย่างหนึ่งที่สังคม โดยเฉพาะรัฐ และผู้ทำงานรับผิดชอบเรื่องนี้ จะต้องทำ เพื่อแก้ปัญหาการที่คนเป็นเอดส์ถูกรังเกียจ ถูกทอดทิ้ง และถูกแบ่งแยก โดยสืบเนื่องจากการที่คนทั้งหลายทั่วไปหวาดกลัวต่อการติดโรคเอดส์

ในเรื่องนี้ เรามักพูดกันแบบกว้างๆ เช่นบอกว่าต้องให้การศึกษาแก่ประชาชน แต่คำพูดอย่างนี้มันกว้างเกินไป ซึ่งควรใช้ในกรณีทั่วๆไป แต่ในเรื่องการติดโรคนี้ควรพูดเจาะจงชี้ลงไปให้ชัดจนทุกคนแม่นใจว่าการติดโรคมีได้แค่ไหน ด้วยการทำอะไรบ้าง

อย่างที่ตำราบอกว่า โรคเอดส์ติดโดยทางโลหิต โดยทางของเหลวจากคนที่เป็นโรค ซึ่งตามปกติมาจากการร่วมเพศ หรือเพศสัมพันธ์ การใช้เข็มร่วมกันในหมู่ผู้ใช้ยาเสพติด แต่การอยู่ใกล้ชิดอย่างอื่น แม้แต่ใช้ส้วมด้วยกันก็ไม่ติด หรือรับประทานอาหารด้วยกันก็ไม่ติด แม้แต่คนในครอบครัวเดียวกันก็ไม่ติดเอดส์ อย่างนี้เป็นเรื่องในชีวิตประจำวัน ในส่วนนี้ต้องเจาะจง ต้องพูดชี้ชัด ต้องแสดงหลักฐาน ต้องทำให้มั่นใจ ให้ประชาชนเกิดความชัดเจนแน่ใจ

คนทั้งหลายย่อมต้องการความปลอดภัยของชีวิตและครอบครัวของเขา และคนจำนวนมากหรือส่วนมากก็ยังคลุมเครือในเรื่องนี้ เราต้องเห็นใจ จึงอยู่ที่เราเองจะต้องทำให้ชัด คนที่ทำงานต้องเป็นผู้มีความรู้เรื่องนี้ชัดเจน และในการทำงานต้องกำหนดเป้าหมายลงไปว่า จะต้องให้ประชาชนชัดเจน ทำให้เขามั่นใจว่า แม้จะไปเกี่ยวข้องกับคนเป็นโรคนี้ในชีวิตประจำวัน เขาก็จะไม่ติดเอดส์ ไม่ว่าจะโดยทางการรับประทานอาหารก็ตาม โดยการอยู่ร่วมกันทั่วๆ ไป ก็ตาม อันนี้ต้องชี้ให้ชัดออกมา ทำให้คนทั้งหลายมั่นใจเลยทีเดียว ไม่ใช่พูดกว้างๆ ว่าไม่ติดง่ายๆ

ถ้าสามารถทำให้คนทั้งสังคมนี้ชัดลงไป แล้วจะเป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยบรรเทาปัญหา เวลานี้คนทั่วไปนานๆ จะได้ยินคำอธิบายเรื่องการติดหรือไม่ติดว่า แค่ไหน บางทีก็แค่พูดว่าให้การศึกษาๆ แต่ไม่เจาะจงชี้ชัดลงไปให้จะแจ้ง

ธรรมะชนะเอดส์

สังคมจะมีสันติสุขได้ คนต้องไม่ติดอยู่แค่แก่งแย่งสิทธิ์ แต่ต้องคิดหาทางเกื้อกูลกัน เอดส์พาชีวิตมาสู่จุดวิกฤติ แต่เราสามารถทำวิกฤตินั้นให้เป็นโอกาส

No Comments

Comments are closed.