เตรียมตัวให้พร้อม ที่จะนำพาไทยให้ก้าวไปอย่างสง่างาม

หน้าสำหรับพิมพ์

เตรียมตัวให้พร้อม ที่จะนำพาไทยให้ก้าวไปอย่างสง่างาม

รวมแล้ว กิจกรรมการงานในเรื่องชาติภูมิสถานนี้ เป็นส่วนสำแดงที่ปรากฏชัดออกมาอย่างหนึ่ง หรือเป็นประจักษ์พยาน ของการที่ญาติโยมประชาชน ตั้งแต่ชาวศรีประจันต์เป็นต้นไปนี้ มีคุณธรรม มีความดีงาม มีความสามัคคี มีสมานฉันท์แล้ว

แต่เราคงไม่หยุดเท่านี้ เราจะต้องนึกถึงฉันทะอะไรอันต่อไป ที่จะมารวมเราให้มีใจร่วมเป็นสมานฉันท์ ในการมุ่งมั่นทำการเพื่อประโยชน์สุขส่วนรวมกันต่อไป

ทั้งนี้เพราะว่า ฉันทะแต่ละอย่างนั้น เป็นฉันทะที่จะทำการเพื่อความมุ่งหมายอันใดอันหนึ่ง เมื่อจุดหมายนั้นสำเร็จแล้ว ฉันทะเพื่อจุดหมายนั้นก็จะจบหรือดับไปด้วย

ทีนี้ ฉันทะมีทั้งในเรื่องใหญ่ และในเรื่องย่อย จะเรียกว่า ฉันทะอันใหญ่ และฉันทะอันย่อย ก็ได้ ฉันทะอันใหญ่ (และสมานฉันท์ใหญ่) คงจะยังไม่จบ แต่ฉันทะย่อยอาจจะจบ เช่นตกลงรวมใจกันสร้างอะไรขึ้นสักอย่าง เมื่อสร้างเสร็จแล้ว ฉันทะย่อยในเรื่องนั้นก็เป็นอันจบ

พอฉันทะนั้นสิ้นสุด สมานฉันท์บรรลุจุดหมาย ความสามัคคีก็ชักจะโหวงเหวง เพราะสามัคคีต้องอาศัยฉันทะเป็นจุดยึดจับ สมานฉันท์ก็ชักจะลอยๆ สามัคคีไม่มีจุดที่จะจับจะยึดรวมใจ

ฉะนั้น ถ้าเรามีสมานฉันท์มาทำให้สามัคคีกันเพื่อทำการอันหนึ่ง พอการนั้นจบแล้ว เราต้องหาฉันทะใหม่มาสืบต่อไป

ฉะนั้น ถ้าหากว่าญาติโยมมีสามัคคีด้วยสมานฉันท์ คือมีฉันทะร่วมกันที่จะทำชาติภูมิสถานนี่ให้เสร็จ ถ้าตอนนี้ทำเสร็จแล้ว บรรลุจุดหมายของฉันทะแล้ว ฉันทะก็จบเสียแล้ว สามัคคีก็จะไม่มีตัวยึดแล้วสิ จะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้ ถ้าฉันทะยังมีอยู่แค่ชื่นชมพอใจในความดีงามและผลงานที่ดี เราก็จะมีแต่สามัคคีชนิดที่หยุดนิ่ง

เพราะฉะนั้นจะต้องก้าวต่อไป คือ ต้องหาฉันทะที่จะเป็นแรงขับเคลื่อนให้ทำการเพื่อจุดหมายข้างหน้า ตอนนี้เราทำเพื่อท้องถิ่น เมื่องานของท้องถิ่นเข้าที่ดีแล้ว เราก็จะต้องให้ท้องถิ่นนี่เป็นส่วนร่วมในการสร้างสรรค์สังคมประเทศชาติ ที่เป็นส่วนรวมอันกว้างออกไป นี่ก็คือก้าวหน้าต่อไป

เพราะฉะนั้น จึงหวังว่าเราทั้งหลายจะไม่หยุดเพียงเท่านี้ ชาติภูมิสถานนี้ เป็นส่วนแห่งการที่เรามีสมานฉันท์ก้าวมาขั้นหนึ่งแล้ว จากนี้ก็จะเป็นเหตุปัจจัยให้เรามีสมานฉันท์อันใหญ่ ที่จะก้าวไปสู่การสร้างสรรค์สังคมประเทศชาติของเรา ให้ก้าวหน้าไปสู่ความดีงาม ให้เป็นสังคมที่มีสันติสุข มีความเจริญงอกงามในทางที่ถูกต้องอย่างแท้จริง

เมื่อเราได้วิเคราะห์อย่างที่พูดเมื่อกี้และมองเห็นแล้วว่า โลกนี้มิได้เจริญมาในทางที่ถูกต้อง และมันได้กลายเป็นปัญหาใหญ่ของยุคปัจจุบัน ถ้าเรามั่นใจว่าเราจะสร้างความเจริญที่ดีงามถูกต้อง ซึ่งก้าวหน้าไปในสันติสุขที่แท้จริง เราก็จะต้องพร้อมแม้แต่ที่จะเป็นผู้นำ หรือเป็นแบบอย่างในการสร้างสรรค์ความเจริญแบบนี้

เพราะฉะนั้น จึงต้องชวนกันก้าวต่อไป และในเรื่องนี้ ก็จะต้องมีการคิด มีการใช้ปัญญากันอย่างจริงจัง

อาตมภาพก็ขอมอบแนวความคิดนี้ไว้ ซึ่งเป็นเพียงส่วนหนึ่ง หรือเป็นเครื่องประกอบในการอนุโมทนาน้ำใจของชาวศรีประจันต์และชาวสุพรรณบุรีทั้งหมด รวมทั้งญาติโยมทั่วประเทศไทย จากหน่วยงานต่างๆ ทั้งหลาย ซึ่งได้มีเจตจำนงเป็นกุศลมาร่วมกันสร้างงานและบุญสถานนี้ให้เกิดขึ้น

ท่านทั้งปวงที่กล่าวมา ได้มีน้ำใจสมานฉันท์ร่วมกันสร้างชาติภูมิสถาน ป. อ. ปยุตฺโต ที่ระบุชื่ออาตมภาพไว้ บัดนี้ งานของท่านผู้จัดทำดำเนินการทั้งหลาย มีชาวศรีประจันต์เป็นต้นนั้น ก็เหมือนบรรลุจุดหมาย เป็นความมีน้ำใจสมานฉันท์ที่เต็มเปี่ยมบริบูรณ์แล้ว กิจของท่านเหมือนจบไปอย่างน้อยตอนหนึ่งแล้ว

ตอนนี้เรื่องก็จึงตกมาถึงอาตมภาพ เพราะว่า เมื่อท่านผู้สร้างงานทำเสร็จแล้ว ก็ยกให้โดยนิมนต์มาเปิด ทีนี้ เมื่อยกมาให้แก่อาตมภาพแล้ว จะทำอย่างไร อาตมภาพก็ควรต้องตอบแทนน้ำใจ

อาตมภาพก็จึงขอแสดงน้ำใจตอบแทน โดยบอกว่าอาตมภาพขออนุโมทนาเกินวาจาจะกล่าว ในการที่ประดาท่านผู้มีน้ำใจกุศล ได้สร้างสรรค์ทำการทั้งหลายมาให้แก่อาตมภาพ และบัดนี้ อาตมภาพก็ขอโอกาส ขอมอบชาติภูมิสถาน ป. อ. ปยุตฺโต นี้ ให้แก่ชุมชนชาวศรีประจันต์ ตลอดไปจนถึงชาวสุพรรณบุรีเป็นต้นไปทั้งหมด

เมื่อถึงตอนนี้ ชาติภูมิสถาน ก็จะมีชื่อยาวออกไปอีก แม้จะไม่ปรากฏออกมาเป็นตัวหนังสือ แต่ก็ขอให้รู้กันว่า ชาติภูมิสถานนี้มีชื่อยาวกว่าที่ปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษร

ชื่อยาวนั้นว่าอย่างไร ก็คือ “ชาติภูมิสถานป.อ. ปยุตฺโต ของชาวศรีประจันต์” ก็ขอให้โยมรับไว้ด้วย (สาธุ…) ก็เป็นของโยมนั่นเอง

แต่ไม่ใช่สั้นแค่นั้นนะ นั่นคือท่อนที่หนึ่ง ชื่อเต็มยาวกว่านั้น แต่บอกทีเดียวโยมจะจำไม่ไหว ชื่อเต็มยาวต่อไปว่าอย่างไร ก็ขอบอกต่อให้จบว่า “ชาติภูมิสถาน ป. อ. ปยุตฺโต ของชาวศรีประจันต์ และปวงชาวสุพรรณบุรี ที่จะร่วมเป็นกำลังของสังคมไทย ในการนำพาประเทศไทย ให้ก้าวออกไปอย่างสง่างาม ในท่ามกลางประชาคมโลก”

เอาละ ว่าอย่างนี้ จะไปทวนกันอีกทีก็ได้

อย่างนี้นี่แหละจะมีความหมาย ถ้าตกลงทำอย่างนี้ เราก็จะมีสมานฉันท์ต่อ คือ จะมองเห็นภารกิจทั้งหลายโผล่ขึ้นมารอหน้าเรามากมาย ปัญหารอเราเยอะเลย เรายังจะต้องสร้างสรรค์สังคมที่ดีงามต่อไป

ด้านหนึ่ง เรามีความสุขสดชื่น เพราะเราทำสิ่งที่ดีงามมาได้ประสบความสำเร็จ แต่อีกด้านหนึ่ง เรามองเห็นตระหนักว่า ในสังคมของเรานี้ ปัญหายังรอหน้าอยู่มากมายนักหนา ซึ่งเราจะต้องช่วยกันแก้ไข

อย่างไรก็ตาม ปัญหาเหล่านั้นคงไม่เหลือบ่ากว่าแรง ถ้าเรามีน้ำใจสมานฉันท์ อันเกิดจากปัญญาที่รู้เข้าใจหยั่งเห็นชัดเจน แล้วมาสามัคคีกันในการมุ่งมั่นทำการต่างๆ สืบต่อไป ก็จะแก้ไขปัญหาให้ลดจนหมด ได้ และสร้างสรรค์ให้ก้าวหน้าสู่ความสัมฤทธิ์ลุจุดหมาย