- – ๑ – ความสับสนที่ต้องสะสาง
- จริยธรรมตะวันตก – จริยธรรมไทย – จริยธรรมพุทธ?
- จุดเริ่มแนวคิด พัฒนาเด็กสี่ด้าน – พัฒนาเด็กแบบองค์รวม
- child-centered กับ subject-centered ลงตัวหรือหันไปหันมา
- mental = intellectual คือทางปัญญา ไฉนจึงแปลว่าทางจิตใจ
- คำสื่อสารรีบจัดการให้ชัด มิฉะนั้นการพัฒนาไม่มีทางแข่งขัน
- – ๒ – มิใช่เพียงศึกษาตลอดชีวิตแต่ชีวิตคือการศึกษา – จริยธรรมแค่ไหนแน่: การดำเนินชีวิตที่ดี VS พฤติกรรมที่พึงประสงค์ในสังคม
- อารมณ์เป็นองค์ร่วมในจริยธรรม
- จริยธรรม หรือการดำเนินชีวิตที่ดี คือชีวิตที่มีการศึกษา
- พัฒนาคนแบบองค์รวม เป็นเรื่องธรรมดาของการศึกษา
- มององค์รวมต้องเห็นองค์ร่วมทั้งหมดมององค์ร่วมก็ต้องโยงให้เห็นองค์รวม
- มัวแกว่งข้ามไปข้างโน้นข้างนี้ ไม่ถึงทางสายกลางสักที
- พัฒนาแบบองค์รวม ๔ ด้าน สองสาย คล้ายว่ามาบรรจบกัน
- องค์รวมที่แท้ ต้องเป็นระบบสัมพันธ์ที่องค์ร่วมเป็นปัจจัยแก่กัน
- – ๓ – การศึกษา พัฒนาชีวิตที่ดำเนินไปทั้งระบบ – เมื่อกระบวนการของชีวิตเริ่มต้นคนก็ก้าวสู่กระบวนการของการศึกษา
- จะก้าวสู่การศึกษา ก็ต้องรู้จักใช้เครื่องมือที่ติดตัวมา
- พอเริ่มใช้อินทรีย์เพื่อเรียนรู้ คนก็ก้าวขึ้นสู่การศึกษา
- การศึกษา คือการพัฒนาความสุข
- เริ่มมีชีวิต ก็เริ่มศึกษา การศึกษาจึงต้องเริ่มที่บ้านเป็นธรรมดา
- ทำกิจกรรมทุกอย่างให้เป็นการศึกษาและพัฒนาการศึกษาในทุกกิจกรรม
- ดูการศึกษา ที่ชีวิตประจำวันในการกินอยู่
- ถ้าเด็กมีการศึกษาที่แท้ สังคมก็พัฒนาทันที
- – ๔ – การศึกษาพัฒนาชีวิตทั้งระบบอารมณ์จึงพัฒนาไปด้วย – เมื่อการศึกษาถูกทางอารมณ์ก็พัฒนาไปในระบบธรรมดาของมัน
- ทุกชีวิตต้องพัฒนา โดยมีความแตกต่างเฉพาะแต่ละบุคคล
- มองเป็น คิดเป็น เห็นทางพัฒนาชีวิตไปได้ไกล
- การศึกษาเทียม ทำลายศักยภาพของมนุษย์ในทางสร้างสรรค์
- เมื่อเด็กศึกษา ดูการพัฒนาได้ทุกด้าน รวมทั้งอารมณ์
- มองเป็น เห็นความได้เปรียบในความเสียเปรียบเห็นความสุขท่ามกลางความทุกข์
- อารมณ์บวกที่ต้องพัฒนาขึ้นมาเป็นหลัก
- – ๕ – ปัญญากับอารมณ์ความสมดุลและสมบูรณ์ในการพัฒนาคน
- ครอบครัว คือศูนย์กลางการสร้างสรรค์สังคมเริ่มด้วยบทบาทพ่อแม่ในการนำเสนอโลกแก่ลูก
- อารมณ์บวกเยี่ยมยอด คือความรัก
- แต่ความรักก็ต้องอยู่ในขอบเขตของความรู้
- คนเป็นบุคคลที่พึงสัมพันธ์ในสังคมด้วยอารมณ์แห่งความรักคนเป็นชีวิตที่เป็นไปตามกฎธรรมชาติที่ต้องปฏิบัติด้วยปัญญา
- เมื่อพ่อแม่มีทั้งอารมณ์ดี และมีปัญญาดุล เป็นพ่อแม่ที่สมบูรณ์ลูกก็จะพัฒนาเป็นองค์รวมแห่งชีวิตและเป็นบุคคลที่สมบูรณ์
- การศึกษาพัฒนาเด็กทั้งตัวคนคือพัฒนาการดำเนินชีวิตครบทั้งระบบ
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อด้านสังคม
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อ ที่แสดงพัฒนาการของจิตใจ
- ความคิดทางจิตวิทยา ที่แยกส่วน และคลุมเครือ
- แยกส่วนออกไป ต้องให้แต่ละอย่างชัดเจนแยกแล้วต้องโยงได้ ให้เห็นความสัมพันธ์เชิงเหตุปัจจัย
- ถ้าจะแยกส่วน ก็ต้องซอยความสัมพันธ์ให้หายซับซ้อน ไม่ใช่เพียงแยกเฉือนออกไปๆ ให้กลายเป็นยิ่งสับสน
- Emotional Intelligence และ EQ
mental = intellectual คือทางปัญญา ไฉนจึงแปลว่าทางจิตใจ
แนวคิด progressive education ที่เชิดชู child-centered education นี้ ได้พูดถึง development ๔ ด้าน ซึ่งเวลาแปลเป็นไทยก็ยังสับสนกันมาจนกระทั่งปัจจุบัน
Physical development : พัฒนาการทางกาย มีความหมายง่ายๆ ก็คือพัฒนาการด้านสุขภาพ ให้มีร่างกายแข็งแรง เป็นต้น
แต่พัฒนาการด้านจิตใจและด้านอารมณ์ เป็นปัญหา คือเราแปล mental ว่าทางจิตใจ แปล emotional ว่าทางอารมณ์ ศัพท์เหล่านี้ กลายเป็นถ้อยคำที่มีความหมายพร่าไปหมด
แท้จริงนั้น mental เมื่อมาคู่กับ emotional ในภาษาอังกฤษ mental หมายถึง intellectual เราจะเจอว่า ในชุดพัฒนาการ ๔ ด้าน สองศัพท์นี้เป็น alternative term คือเขาไม่ได้ใช้คงที่อย่างเดียว
ส่วนมากในภาษาอังกฤษ เขาใช้ physical, mental, emotional, social แต่บางที่เขาเอา intellectual มาแทน mental เป็น physical, intellectual, emotional, social ซึ่งในภาษาอังกฤษถือเป็นธรรมดา เพราะ mental เป็นศัพท์คลุมเครือของฝรั่ง
mind หมายถึงจิตใจ ซึ่งไม่ชัด ได้ทั้งด้านความคิด หรือสมอง และด้านความรู้สึกที่เราใช้ว่าอารมณ์
บางครั้งถ้าต้องการแยก ฝรั่งเอา mind ไปใช้ทางสมอง ทางความคิด แล้วก็เอา emotion มาใช้ด้าน “ความรู้สึก” ที่เราเรียกว่า “จิตใจ” เหมือน head กับ heart คือหัวคิดกับหัวใจ เป็นการเอาศัพท์รูปธรรมมาใช้แทน
รวมความก็คือ mental เป็นศัพท์ที่ทำให้เราสับสน เราไปแปล mental ว่าจิตใจ แล้วแปล emotional ว่าอารมณ์ ก็เลยไม่ไปไหน มันก็อยู่ที่เดียวกัน emotional ด้านอารมณ์ก็เรื่องของจิตใจ
แต่ที่จริง mental ในที่นี้เขาหมายถึงทางปัญญา คือ intellectual
ยิ่งกว่านั้น คำว่าอารมณ์ในภาษาไทย ซึ่งเอามาจากภาษาบาลีก็เพี้ยนไปก่อนชั้นหนึ่งแล้ว
“อารมณ์” ในภาษาบาลีเดิมหมายถึงสิ่งที่เรารับรู้ คือประสบการณ์ต่างๆ สิ่งที่เห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ลิ้มรส เรียกว่าอารมณ์ เช่น รูป ก็เป็นอารมณ์ เรียกว่า “รูปารมณ์” เสียง ก็เป็นอารมณ์ เรียกว่า “สัททารมณ์” กลิ่น ก็เป็นอารมณ์ เรียกว่า “คันธารมณ์” รส ก็เป็นอารมณ์ เรียกว่า “รสารมณ์” สิ่งที่สัมผัสกาย ก็เป็นอารมณ์ เรียกว่า “โผฏฐัพพารมณ์” สิ่งที่ปรากฏในใจ หรือนึกคิด ก็เป็นอารมณ์ เรียกว่า “ธรรมารมณ์”
คำว่า “อารมณ์” ที่ใช้กันในภาษาไทยมีความหมายเพี้ยนมาเป็นเรื่องของความรู้สึก
ความหมายที่เพี้ยนไปนี้ คงจะเกิดจากความสับสนตรงที่เรามองแค่ “ธรรมารมณ์” ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ใจรู้หรือนึกคิด ซึ่งมีทุกอย่าง รวมทั้งความรู้สึก คำว่าอารมณ์ที่ใช้ในภาษาไทย ก็เลยตรงกับภาษาอังกฤษว่า emotion
พอไปใช้เป็น technical term เอาไปคู่กับศัพท์เดิม ก็เลยเพี้ยน ความหมายไปกันไม่ได้เลย อารมณ์ของพระหมายถึงสิ่งที่เรารับรู้ แม้แต่มองเห็นเครื่องเทป บอกว่าเทปนั้นเป็นอารมณ์ของตา เราก็สับสน

No Comments
Comments are closed.