- – ๑ – ความสับสนที่ต้องสะสาง
- จริยธรรมตะวันตก – จริยธรรมไทย – จริยธรรมพุทธ?
- จุดเริ่มแนวคิด พัฒนาเด็กสี่ด้าน – พัฒนาเด็กแบบองค์รวม
- child-centered กับ subject-centered ลงตัวหรือหันไปหันมา
- mental = intellectual คือทางปัญญา ไฉนจึงแปลว่าทางจิตใจ
- คำสื่อสารรีบจัดการให้ชัด มิฉะนั้นการพัฒนาไม่มีทางแข่งขัน
- – ๒ – มิใช่เพียงศึกษาตลอดชีวิตแต่ชีวิตคือการศึกษา – จริยธรรมแค่ไหนแน่: การดำเนินชีวิตที่ดี VS พฤติกรรมที่พึงประสงค์ในสังคม
- อารมณ์เป็นองค์ร่วมในจริยธรรม
- จริยธรรม หรือการดำเนินชีวิตที่ดี คือชีวิตที่มีการศึกษา
- พัฒนาคนแบบองค์รวม เป็นเรื่องธรรมดาของการศึกษา
- มององค์รวมต้องเห็นองค์ร่วมทั้งหมดมององค์ร่วมก็ต้องโยงให้เห็นองค์รวม
- มัวแกว่งข้ามไปข้างโน้นข้างนี้ ไม่ถึงทางสายกลางสักที
- พัฒนาแบบองค์รวม ๔ ด้าน สองสาย คล้ายว่ามาบรรจบกัน
- องค์รวมที่แท้ ต้องเป็นระบบสัมพันธ์ที่องค์ร่วมเป็นปัจจัยแก่กัน
- – ๓ – การศึกษา พัฒนาชีวิตที่ดำเนินไปทั้งระบบ – เมื่อกระบวนการของชีวิตเริ่มต้นคนก็ก้าวสู่กระบวนการของการศึกษา
- จะก้าวสู่การศึกษา ก็ต้องรู้จักใช้เครื่องมือที่ติดตัวมา
- พอเริ่มใช้อินทรีย์เพื่อเรียนรู้ คนก็ก้าวขึ้นสู่การศึกษา
- การศึกษา คือการพัฒนาความสุข
- เริ่มมีชีวิต ก็เริ่มศึกษา การศึกษาจึงต้องเริ่มที่บ้านเป็นธรรมดา
- ทำกิจกรรมทุกอย่างให้เป็นการศึกษาและพัฒนาการศึกษาในทุกกิจกรรม
- ดูการศึกษา ที่ชีวิตประจำวันในการกินอยู่
- ถ้าเด็กมีการศึกษาที่แท้ สังคมก็พัฒนาทันที
- – ๔ – การศึกษาพัฒนาชีวิตทั้งระบบอารมณ์จึงพัฒนาไปด้วย – เมื่อการศึกษาถูกทางอารมณ์ก็พัฒนาไปในระบบธรรมดาของมัน
- ทุกชีวิตต้องพัฒนา โดยมีความแตกต่างเฉพาะแต่ละบุคคล
- มองเป็น คิดเป็น เห็นทางพัฒนาชีวิตไปได้ไกล
- การศึกษาเทียม ทำลายศักยภาพของมนุษย์ในทางสร้างสรรค์
- เมื่อเด็กศึกษา ดูการพัฒนาได้ทุกด้าน รวมทั้งอารมณ์
- มองเป็น เห็นความได้เปรียบในความเสียเปรียบเห็นความสุขท่ามกลางความทุกข์
- อารมณ์บวกที่ต้องพัฒนาขึ้นมาเป็นหลัก
- – ๕ – ปัญญากับอารมณ์ความสมดุลและสมบูรณ์ในการพัฒนาคน
- ครอบครัว คือศูนย์กลางการสร้างสรรค์สังคมเริ่มด้วยบทบาทพ่อแม่ในการนำเสนอโลกแก่ลูก
- อารมณ์บวกเยี่ยมยอด คือความรัก
- แต่ความรักก็ต้องอยู่ในขอบเขตของความรู้
- คนเป็นบุคคลที่พึงสัมพันธ์ในสังคมด้วยอารมณ์แห่งความรักคนเป็นชีวิตที่เป็นไปตามกฎธรรมชาติที่ต้องปฏิบัติด้วยปัญญา
- เมื่อพ่อแม่มีทั้งอารมณ์ดี และมีปัญญาดุล เป็นพ่อแม่ที่สมบูรณ์ลูกก็จะพัฒนาเป็นองค์รวมแห่งชีวิตและเป็นบุคคลที่สมบูรณ์
- การศึกษาพัฒนาเด็กทั้งตัวคนคือพัฒนาการดำเนินชีวิตครบทั้งระบบ
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อด้านสังคม
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อ ที่แสดงพัฒนาการของจิตใจ
- ความคิดทางจิตวิทยา ที่แยกส่วน และคลุมเครือ
- แยกส่วนออกไป ต้องให้แต่ละอย่างชัดเจนแยกแล้วต้องโยงได้ ให้เห็นความสัมพันธ์เชิงเหตุปัจจัย
- ถ้าจะแยกส่วน ก็ต้องซอยความสัมพันธ์ให้หายซับซ้อน ไม่ใช่เพียงแยกเฉือนออกไปๆ ให้กลายเป็นยิ่งสับสน
- Emotional Intelligence และ EQ
พัฒนาแบบองค์รวม ๔ ด้าน สองสาย คล้ายว่ามาบรรจบกัน
เราต้องมีความเข้าใจพื้นฐานก่อน ไม่อย่างนั้นการมองรายละเอียดก็พลาดได้ คือต้องดูว่าเรามองโลก มองชีวิตอย่างไร ความคิดองค์รวมเป็นอย่างไร
ตกลงว่า ชีวิตของเราเองเป็นองค์รวมอยู่ในตัว และการทำงานของชีวิตคือการดำเนินชีวิต ก็เป็นองค์รวม ซึ่งเป็นระบบที่ฝรั่งแยกเป็น ๔ อย่าง
ของเราก็มีการแยกเป็น ๔ โดยขยายออกไปจากสิกขา ๓ คือ ศีล สมาธิ ปัญญา
ศีล คือ เรื่องของการฝึกศึกษาด้านความสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมทางวัตถุ และทางสังคม บางครั้งท่านแยกย่อยไปอีก คือ การพัฒนาความสัมพันธ์กับวัตถุ เรียกว่า “กายภาวนา” และการพัฒนาความสัมพันธ์กับเพื่อนมนุษย์ เรียกว่า “สีลภาวนา”
“ภาวนา” แปลว่า การพัฒนา หมายถึงการพัฒนามนุษย์ ส่วนคำว่า “พัฒนา” หรือ วัฒนา ในภาษาบาลีใช้เป็นศัพท์ชาวบ้าน หมายถึง เพิ่มพูนขึ้น ขยายตัวขึ้น เช่น ร่างกายใหญ่โตขึ้น กองขยะใหญ่ขึ้น เป็นศัพท์ธรรมดา แต่เราเอามาใช้เป็น technical term
ที่จริง ถ้าใช้เป็น technical term ต้องใช้ภาวนา
ภาวนา คือ การพัฒนามนุษย์นั้น เมื่อแยกข้อศีลในสิกขา ๓ ออก เป็นกายภาวนา กับศีลภาวนาแล้ว ก็กลายเป็นภาวนา ๔ คือ
๑. การพัฒนาด้านความสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมทางวัตถุ เรียกว่า “กายภาวนา” ซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่าphysical development เหมือนของฝรั่ง แต่ความหมายไม่เหมือนกัน
ในภาษาอังกฤษ เขาหมายถึงการพัฒนาร่างกายให้แข็งแรงเจริญเติบโตมีสุขภาพดี แต่ในภาษาพระหมายถึงการพัฒนาความสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมทางด้านกายภาพ เช่น กินอาหาร ใช้เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม เทคโนโลยี ฟังวิทยุ ดูทีวี ฯลฯ อย่างไร จึงจะถูกต้อง
การสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมทางวัตถุ เครื่องใช้ไม้สอย อาหารการกิน สิ่งบริโภค สิ่งที่พบเห็นได้ยินได้ฟัง คือประสบการณ์ต่างๆ ให้เกิดผลดี ทั้งหมดนี้เรียกว่า กายภาวนา
๒. การพัฒนาความสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมทางสังคมกับเพื่อนมนุษย์ การอยู่ร่วมตั้งแต่ในครอบครัว เป็นต้นไป ให้เป็นความสัมพันธ์ที่ดี ช่วยเหลือเกื้อกูล ไม่เบียดเบียน เรียกว่า ศีลภาวนา ตรงกับ social development
๓. การพัฒนาด้านจิตใจ เช่น เรื่องของคุณธรรม ความดี เรื่องของสมรรถภาพจิตใจ ความเข้มแข็ง หมั่นเพียร อดทน ความมีสติ สมาธิ ฯลฯ และด้านความสุข ความสดชื่น เบิกบาน ทุกอย่างที่อยู่ในจิตใจ กว้างกว่าคำว่า emotion คือคลุม emotion ด้วย เรียกว่า จิตภาวนา
๔. การพัฒนาด้านความรู้ ความเข้าใจ ซึ่งความหมายเกยๆ กันกับของฝรั่ง แต่ไม่ตรงกันทีเดียว เพราะฝรั่งเน้นด้านการคิดเหตุผล ที่เขาเรียกว่า mental development ก็คือ intellectual development แต่ของเราเน้นการรู้ตรงตามเป็นจริง หรือรู้ตามที่มันเป็น เรียกว่า ปัญญาภาวนา

No Comments
Comments are closed.