- – ๑ – ความสับสนที่ต้องสะสาง
- จริยธรรมตะวันตก – จริยธรรมไทย – จริยธรรมพุทธ?
- จุดเริ่มแนวคิด พัฒนาเด็กสี่ด้าน – พัฒนาเด็กแบบองค์รวม
- child-centered กับ subject-centered ลงตัวหรือหันไปหันมา
- mental = intellectual คือทางปัญญา ไฉนจึงแปลว่าทางจิตใจ
- คำสื่อสารรีบจัดการให้ชัด มิฉะนั้นการพัฒนาไม่มีทางแข่งขัน
- – ๒ – มิใช่เพียงศึกษาตลอดชีวิตแต่ชีวิตคือการศึกษา – จริยธรรมแค่ไหนแน่: การดำเนินชีวิตที่ดี VS พฤติกรรมที่พึงประสงค์ในสังคม
- อารมณ์เป็นองค์ร่วมในจริยธรรม
- จริยธรรม หรือการดำเนินชีวิตที่ดี คือชีวิตที่มีการศึกษา
- พัฒนาคนแบบองค์รวม เป็นเรื่องธรรมดาของการศึกษา
- มององค์รวมต้องเห็นองค์ร่วมทั้งหมดมององค์ร่วมก็ต้องโยงให้เห็นองค์รวม
- มัวแกว่งข้ามไปข้างโน้นข้างนี้ ไม่ถึงทางสายกลางสักที
- พัฒนาแบบองค์รวม ๔ ด้าน สองสาย คล้ายว่ามาบรรจบกัน
- องค์รวมที่แท้ ต้องเป็นระบบสัมพันธ์ที่องค์ร่วมเป็นปัจจัยแก่กัน
- – ๓ – การศึกษา พัฒนาชีวิตที่ดำเนินไปทั้งระบบ – เมื่อกระบวนการของชีวิตเริ่มต้นคนก็ก้าวสู่กระบวนการของการศึกษา
- จะก้าวสู่การศึกษา ก็ต้องรู้จักใช้เครื่องมือที่ติดตัวมา
- พอเริ่มใช้อินทรีย์เพื่อเรียนรู้ คนก็ก้าวขึ้นสู่การศึกษา
- การศึกษา คือการพัฒนาความสุข
- เริ่มมีชีวิต ก็เริ่มศึกษา การศึกษาจึงต้องเริ่มที่บ้านเป็นธรรมดา
- ทำกิจกรรมทุกอย่างให้เป็นการศึกษาและพัฒนาการศึกษาในทุกกิจกรรม
- ดูการศึกษา ที่ชีวิตประจำวันในการกินอยู่
- ถ้าเด็กมีการศึกษาที่แท้ สังคมก็พัฒนาทันที
- – ๔ – การศึกษาพัฒนาชีวิตทั้งระบบอารมณ์จึงพัฒนาไปด้วย – เมื่อการศึกษาถูกทางอารมณ์ก็พัฒนาไปในระบบธรรมดาของมัน
- ทุกชีวิตต้องพัฒนา โดยมีความแตกต่างเฉพาะแต่ละบุคคล
- มองเป็น คิดเป็น เห็นทางพัฒนาชีวิตไปได้ไกล
- การศึกษาเทียม ทำลายศักยภาพของมนุษย์ในทางสร้างสรรค์
- เมื่อเด็กศึกษา ดูการพัฒนาได้ทุกด้าน รวมทั้งอารมณ์
- มองเป็น เห็นความได้เปรียบในความเสียเปรียบเห็นความสุขท่ามกลางความทุกข์
- อารมณ์บวกที่ต้องพัฒนาขึ้นมาเป็นหลัก
- – ๕ – ปัญญากับอารมณ์ความสมดุลและสมบูรณ์ในการพัฒนาคน
- ครอบครัว คือศูนย์กลางการสร้างสรรค์สังคมเริ่มด้วยบทบาทพ่อแม่ในการนำเสนอโลกแก่ลูก
- อารมณ์บวกเยี่ยมยอด คือความรัก
- แต่ความรักก็ต้องอยู่ในขอบเขตของความรู้
- คนเป็นบุคคลที่พึงสัมพันธ์ในสังคมด้วยอารมณ์แห่งความรักคนเป็นชีวิตที่เป็นไปตามกฎธรรมชาติที่ต้องปฏิบัติด้วยปัญญา
- เมื่อพ่อแม่มีทั้งอารมณ์ดี และมีปัญญาดุล เป็นพ่อแม่ที่สมบูรณ์ลูกก็จะพัฒนาเป็นองค์รวมแห่งชีวิตและเป็นบุคคลที่สมบูรณ์
- การศึกษาพัฒนาเด็กทั้งตัวคนคือพัฒนาการดำเนินชีวิตครบทั้งระบบ
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อด้านสังคม
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อ ที่แสดงพัฒนาการของจิตใจ
- ความคิดทางจิตวิทยา ที่แยกส่วน และคลุมเครือ
- แยกส่วนออกไป ต้องให้แต่ละอย่างชัดเจนแยกแล้วต้องโยงได้ ให้เห็นความสัมพันธ์เชิงเหตุปัจจัย
- ถ้าจะแยกส่วน ก็ต้องซอยความสัมพันธ์ให้หายซับซ้อน ไม่ใช่เพียงแยกเฉือนออกไปๆ ให้กลายเป็นยิ่งสับสน
- Emotional Intelligence และ EQ
child-centered กับ subject-centered ลงตัวหรือหันไปหันมา
เรื่อง development หรือพัฒนาการ ๔ ด้านนี้ เฟื่องมาในอเมริกาหลายปีก่อน พ.ศ. ๒๕๐๐ จนกระทั่งในระยะ พ.ศ. ๒๕๐๐ เศษ แนวคิด child-centered education ก็มาเฟื่องในเมืองไทย
ขณะที่ไทยกำลังเฟื่อง child-centered education ในอเมริกาก็ตกต่ำลง เพราะว่ารัสเซียส่งสปุตนิค ขึ้นไปในปี ๑๙๕๗ คือ พ.ศ. ๒๕๐๐ นั้น ถือว่ามีชัยชนะด้านอวกาศ อเมริกาหดหู่ใจ ก็หันมาโทษ child-centered education ว่าเป็นตัวการทำให้เด็กอ่อน ทั้งอ่อนวิชาและ อ่อนแอ คือ อ่อนทางกำลังสมอง และอ่อนแอทางบุคลิกทั่วไป อเมริกาก็เลยหันกลับไปเน้น subject-centered และ teacher-centered education เป็นเวลานาน
จนถึงปี ๑๙๘๐ กว่า อเมริกาก็พลิกกลับอีกทีว่า subject-centered และ teacher-centered education ทำให้เด็กแปลกแยก เบื่อหน่าย จิตใจไม่ดี ไม่มีความสุข แนวโน้มตีกลับมาใช้ child-centered education อีก
เรื่องนี้เราต้องคิดให้ดีเหมือนกัน ฝรั่งเจ้าของความคิดเอง เดี๋ยว child-centered education เดี๋ยว subject- centered และ teacher-centered education แกว่งไปแกว่งมาอยู่ในวงจร เราต้องดูให้ชัดว่าอย่างไหนมีข้อดีข้อเสียอย่างไร สองอย่างนั้นเป็นเพียงสุดโต่งหรือเปล่า จะมีการศึกษาที่เหมาะสม พอดีจริงๆ ไหม
child-centered education นั้นตรงตามหลักแน่ว่า เด็กเป็นศูนย์กลาง เพราะเด็กคือคนเรียน เป็นเรื่องการศึกษาของเด็ก ก็ต้องให้ความสำคัญกับเด็ก นี่คือสิ่งที่แน่นอน แต่ child-centered education กับ subject-centered และ teacher-centered education เวลาเอาจริงแนวคิดเป็นอย่างไร ปัญหาอยู่ที่แนวคิดที่เป็นรายละเอียดลงไป
No Comments
Comments are closed.