- – ๑ – ความสับสนที่ต้องสะสาง
- จริยธรรมตะวันตก – จริยธรรมไทย – จริยธรรมพุทธ?
- จุดเริ่มแนวคิด พัฒนาเด็กสี่ด้าน – พัฒนาเด็กแบบองค์รวม
- child-centered กับ subject-centered ลงตัวหรือหันไปหันมา
- mental = intellectual คือทางปัญญา ไฉนจึงแปลว่าทางจิตใจ
- คำสื่อสารรีบจัดการให้ชัด มิฉะนั้นการพัฒนาไม่มีทางแข่งขัน
- – ๒ – มิใช่เพียงศึกษาตลอดชีวิตแต่ชีวิตคือการศึกษา – จริยธรรมแค่ไหนแน่: การดำเนินชีวิตที่ดี VS พฤติกรรมที่พึงประสงค์ในสังคม
- อารมณ์เป็นองค์ร่วมในจริยธรรม
- จริยธรรม หรือการดำเนินชีวิตที่ดี คือชีวิตที่มีการศึกษา
- พัฒนาคนแบบองค์รวม เป็นเรื่องธรรมดาของการศึกษา
- มององค์รวมต้องเห็นองค์ร่วมทั้งหมดมององค์ร่วมก็ต้องโยงให้เห็นองค์รวม
- มัวแกว่งข้ามไปข้างโน้นข้างนี้ ไม่ถึงทางสายกลางสักที
- พัฒนาแบบองค์รวม ๔ ด้าน สองสาย คล้ายว่ามาบรรจบกัน
- องค์รวมที่แท้ ต้องเป็นระบบสัมพันธ์ที่องค์ร่วมเป็นปัจจัยแก่กัน
- – ๓ – การศึกษา พัฒนาชีวิตที่ดำเนินไปทั้งระบบ – เมื่อกระบวนการของชีวิตเริ่มต้นคนก็ก้าวสู่กระบวนการของการศึกษา
- จะก้าวสู่การศึกษา ก็ต้องรู้จักใช้เครื่องมือที่ติดตัวมา
- พอเริ่มใช้อินทรีย์เพื่อเรียนรู้ คนก็ก้าวขึ้นสู่การศึกษา
- การศึกษา คือการพัฒนาความสุข
- เริ่มมีชีวิต ก็เริ่มศึกษา การศึกษาจึงต้องเริ่มที่บ้านเป็นธรรมดา
- ทำกิจกรรมทุกอย่างให้เป็นการศึกษาและพัฒนาการศึกษาในทุกกิจกรรม
- ดูการศึกษา ที่ชีวิตประจำวันในการกินอยู่
- ถ้าเด็กมีการศึกษาที่แท้ สังคมก็พัฒนาทันที
- – ๔ – การศึกษาพัฒนาชีวิตทั้งระบบอารมณ์จึงพัฒนาไปด้วย – เมื่อการศึกษาถูกทางอารมณ์ก็พัฒนาไปในระบบธรรมดาของมัน
- ทุกชีวิตต้องพัฒนา โดยมีความแตกต่างเฉพาะแต่ละบุคคล
- มองเป็น คิดเป็น เห็นทางพัฒนาชีวิตไปได้ไกล
- การศึกษาเทียม ทำลายศักยภาพของมนุษย์ในทางสร้างสรรค์
- เมื่อเด็กศึกษา ดูการพัฒนาได้ทุกด้าน รวมทั้งอารมณ์
- มองเป็น เห็นความได้เปรียบในความเสียเปรียบเห็นความสุขท่ามกลางความทุกข์
- อารมณ์บวกที่ต้องพัฒนาขึ้นมาเป็นหลัก
- – ๕ – ปัญญากับอารมณ์ความสมดุลและสมบูรณ์ในการพัฒนาคน
- ครอบครัว คือศูนย์กลางการสร้างสรรค์สังคมเริ่มด้วยบทบาทพ่อแม่ในการนำเสนอโลกแก่ลูก
- อารมณ์บวกเยี่ยมยอด คือความรัก
- แต่ความรักก็ต้องอยู่ในขอบเขตของความรู้
- คนเป็นบุคคลที่พึงสัมพันธ์ในสังคมด้วยอารมณ์แห่งความรักคนเป็นชีวิตที่เป็นไปตามกฎธรรมชาติที่ต้องปฏิบัติด้วยปัญญา
- เมื่อพ่อแม่มีทั้งอารมณ์ดี และมีปัญญาดุล เป็นพ่อแม่ที่สมบูรณ์ลูกก็จะพัฒนาเป็นองค์รวมแห่งชีวิตและเป็นบุคคลที่สมบูรณ์
- การศึกษาพัฒนาเด็กทั้งตัวคนคือพัฒนาการดำเนินชีวิตครบทั้งระบบ
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อด้านสังคม
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อ ที่แสดงพัฒนาการของจิตใจ
- ความคิดทางจิตวิทยา ที่แยกส่วน และคลุมเครือ
- แยกส่วนออกไป ต้องให้แต่ละอย่างชัดเจนแยกแล้วต้องโยงได้ ให้เห็นความสัมพันธ์เชิงเหตุปัจจัย
- ถ้าจะแยกส่วน ก็ต้องซอยความสัมพันธ์ให้หายซับซ้อน ไม่ใช่เพียงแยกเฉือนออกไปๆ ให้กลายเป็นยิ่งสับสน
- Emotional Intelligence และ EQ
จุดเริ่มแนวคิด พัฒนาเด็กสี่ด้าน – พัฒนาเด็กแบบองค์รวม
ขอยกตัวอย่างเรื่อง “การพัฒนาเด็ก” ที่เราบอกว่า ด้านกาย ด้านจิตใจ ด้านอารมณ์ ด้านสังคม ความจริงความหมายเดิมก็เป็นแนวคิดทางการศึกษาของสำนักที่ต้องการพัฒนาเด็กแบบองค์รวมเหมือนกัน แต่เขาแยกอย่างนี้เพื่อความสะดวกในการประเมิน หรือเขาเองก็อาจจะยังไม่ชัดนัก แต่เขาก็เรียกว่าเป็น development of the whole child
แนวคิดการศึกษาแบบนี้มาจาก progressive education ที่มี จอห์น ดิวอี้ เป็นตัวชูโรง คือเป็นคนสำคัญในแนวคิดนี้
ยังจำได้ว่าประมาณปี ๒๕๐๐ เศษๆ ช่วงนั้นกำลังเรียนอยู่ แนวคิดนี้กำลังเฟื่องมาก ตอนนั้นทางวิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตรเรียกเขาว่า จอห์น ดุย เขามีชื่อเสียงมาก จอห์น ดิวอี้ หรือจอห์น ดุย เกิดปี ค.ศ. ๑๘๕๙ สิ้นชีวิตในปี ๑๙๕๒ เป็นคนสำคัญที่ทำให้เกิดแนวคิด progressive education ซึ่งมีลักษณะสำคัญคือเป็น child-centered education.
Child-centered education นี้ จอห์น ดิวอี้ ทำให้เป็นที่นิยมกว้างขวาง (จุดเริ่มของความคิดคือรุสโซ ต่อด้วยเปสตาลอซซี) โดยมีแนวคิดว่าให้มี development of the whole child “พัฒนาเด็กทั้งคน” ที่ว่าทั้งคนนั้น แยกเป็น ๔ ด้าน คือ
Physical
Mental
Emotional
Social
แปลกันมาว่า ด้านกาย ด้านจิตใจ ด้านอารมณ์ และด้านสังคม ขอยกมาเป็นตัวอย่างที่จะอธิบายให้เห็นว่า เรามีความสับสนอย่างไร แม้แต่ศัพท์ของฝรั่งที่เอามาใช้เราก็ยังสับสนจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ เลยวนอยู่ ก้าวไปไหนไม่ได้
No Comments
Comments are closed.