- – ๑ – ความสับสนที่ต้องสะสาง
- จริยธรรมตะวันตก – จริยธรรมไทย – จริยธรรมพุทธ?
- จุดเริ่มแนวคิด พัฒนาเด็กสี่ด้าน – พัฒนาเด็กแบบองค์รวม
- child-centered กับ subject-centered ลงตัวหรือหันไปหันมา
- mental = intellectual คือทางปัญญา ไฉนจึงแปลว่าทางจิตใจ
- คำสื่อสารรีบจัดการให้ชัด มิฉะนั้นการพัฒนาไม่มีทางแข่งขัน
- – ๒ – มิใช่เพียงศึกษาตลอดชีวิตแต่ชีวิตคือการศึกษา – จริยธรรมแค่ไหนแน่: การดำเนินชีวิตที่ดี VS พฤติกรรมที่พึงประสงค์ในสังคม
- อารมณ์เป็นองค์ร่วมในจริยธรรม
- จริยธรรม หรือการดำเนินชีวิตที่ดี คือชีวิตที่มีการศึกษา
- พัฒนาคนแบบองค์รวม เป็นเรื่องธรรมดาของการศึกษา
- มององค์รวมต้องเห็นองค์ร่วมทั้งหมดมององค์ร่วมก็ต้องโยงให้เห็นองค์รวม
- มัวแกว่งข้ามไปข้างโน้นข้างนี้ ไม่ถึงทางสายกลางสักที
- พัฒนาแบบองค์รวม ๔ ด้าน สองสาย คล้ายว่ามาบรรจบกัน
- องค์รวมที่แท้ ต้องเป็นระบบสัมพันธ์ที่องค์ร่วมเป็นปัจจัยแก่กัน
- – ๓ – การศึกษา พัฒนาชีวิตที่ดำเนินไปทั้งระบบ – เมื่อกระบวนการของชีวิตเริ่มต้นคนก็ก้าวสู่กระบวนการของการศึกษา
- จะก้าวสู่การศึกษา ก็ต้องรู้จักใช้เครื่องมือที่ติดตัวมา
- พอเริ่มใช้อินทรีย์เพื่อเรียนรู้ คนก็ก้าวขึ้นสู่การศึกษา
- การศึกษา คือการพัฒนาความสุข
- เริ่มมีชีวิต ก็เริ่มศึกษา การศึกษาจึงต้องเริ่มที่บ้านเป็นธรรมดา
- ทำกิจกรรมทุกอย่างให้เป็นการศึกษาและพัฒนาการศึกษาในทุกกิจกรรม
- ดูการศึกษา ที่ชีวิตประจำวันในการกินอยู่
- ถ้าเด็กมีการศึกษาที่แท้ สังคมก็พัฒนาทันที
- – ๔ – การศึกษาพัฒนาชีวิตทั้งระบบอารมณ์จึงพัฒนาไปด้วย – เมื่อการศึกษาถูกทางอารมณ์ก็พัฒนาไปในระบบธรรมดาของมัน
- ทุกชีวิตต้องพัฒนา โดยมีความแตกต่างเฉพาะแต่ละบุคคล
- มองเป็น คิดเป็น เห็นทางพัฒนาชีวิตไปได้ไกล
- การศึกษาเทียม ทำลายศักยภาพของมนุษย์ในทางสร้างสรรค์
- เมื่อเด็กศึกษา ดูการพัฒนาได้ทุกด้าน รวมทั้งอารมณ์
- มองเป็น เห็นความได้เปรียบในความเสียเปรียบเห็นความสุขท่ามกลางความทุกข์
- อารมณ์บวกที่ต้องพัฒนาขึ้นมาเป็นหลัก
- – ๕ – ปัญญากับอารมณ์ความสมดุลและสมบูรณ์ในการพัฒนาคน
- ครอบครัว คือศูนย์กลางการสร้างสรรค์สังคมเริ่มด้วยบทบาทพ่อแม่ในการนำเสนอโลกแก่ลูก
- อารมณ์บวกเยี่ยมยอด คือความรัก
- แต่ความรักก็ต้องอยู่ในขอบเขตของความรู้
- คนเป็นบุคคลที่พึงสัมพันธ์ในสังคมด้วยอารมณ์แห่งความรักคนเป็นชีวิตที่เป็นไปตามกฎธรรมชาติที่ต้องปฏิบัติด้วยปัญญา
- เมื่อพ่อแม่มีทั้งอารมณ์ดี และมีปัญญาดุล เป็นพ่อแม่ที่สมบูรณ์ลูกก็จะพัฒนาเป็นองค์รวมแห่งชีวิตและเป็นบุคคลที่สมบูรณ์
- การศึกษาพัฒนาเด็กทั้งตัวคนคือพัฒนาการดำเนินชีวิตครบทั้งระบบ
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อด้านสังคม
- สภาพจิตหรืออารมณ์เอื้อ ที่แสดงพัฒนาการของจิตใจ
- ความคิดทางจิตวิทยา ที่แยกส่วน และคลุมเครือ
- แยกส่วนออกไป ต้องให้แต่ละอย่างชัดเจนแยกแล้วต้องโยงได้ ให้เห็นความสัมพันธ์เชิงเหตุปัจจัย
- ถ้าจะแยกส่วน ก็ต้องซอยความสัมพันธ์ให้หายซับซ้อน ไม่ใช่เพียงแยกเฉือนออกไปๆ ให้กลายเป็นยิ่งสับสน
- Emotional Intelligence และ EQ
ทำกิจกรรมทุกอย่างให้เป็นการศึกษา
และพัฒนาการศึกษาในทุกกิจกรรม
เวลาเด็กจะทำอะไรสักอย่าง พ่อแม่อาจจะหัดให้คิด หรือในโรงเรียนก็เช่นกัน เวลาจะทำกิจกรรมอะไรสักอย่าง ครูหรือหัวหน้าอาจจะบอกว่า เอ้า! เราเตรียมพร้อมแล้วนะ มาหยุดยืนคิดกันสักนาทีหนึ่ง พิจารณาร่วมกัน พร้อมกันว่า ในกิจกรรมที่เรากำลังจะทำอยู่นี้
๑. กิจกรรมหรือการกระทำของเรานี้ จะก่อความเดือดร้อนเบียดเบียน แก่ผู้อื่นหรือแก่สังคมหรือเปล่า หรือเป็นไปเพื่อช่วยเหลือเกื้อกูลกัน เป็นกิจกรรมในทางสร้างสรรค์หรือทำลาย นี่คือด้านศีล
๒. จิตใจของเราเป็นอย่างไร เราทำด้วยความรู้สึกเป็นสุข เบิกบาน ผ่องใส มีความตั้งใจหรือมีแรงจูงใจที่ดี อยากจะช่วยเหลือ อยากจะทำให้เป็นประโยชน์ หรือเพียงแต่เห็นแก่ตัว อยากจะได้เพื่อตัวเอง หรือโกรธเคืองอยากจะแกล้งหรือทำลายใคร สภาพจิตของเราเป็นอย่างไร ถ้าสภาพจิตใจดี ก็ใช้ได้ นี่ด้านจิตหรือด้านสมาธิ
๓. ต่อไปดูด้านปัญญา เรารู้เข้าใจสิ่งที่เรากำลังจะทำชัดเจนไหม เรามีเหตุผลอย่างไรในการที่จะทำ ทำไปแล้วจะเกิดผลดี-ผลเสียตามมาอย่างไร นี่ด้านปัญญา
ด้านศีลก็ไม่เบียดเบียนใคร เกื้อกูลสร้างสรรค์ ด้านจิตใจเราก็มีเจตนาดี มีแรงจูงใจดี ผ่องใสเบิกบาน ไม่ขุ่นมัว แล้วด้านปัญญาเราก็มีความรู้เข้าใจเหตุผล มองเห็นจุดมุ่งหมายในการกระทำชัดเจน เออ…พร้อมแล้วก็ทำได้
เมื่ออยู่บ้าน เวลามีกิจกรรมอะไรที่สำคัญ พ่อแม่ก็ให้พิจารณาทั้ง ๓ ด้านนี้ ในทุกกิจกรรม เพราะว่าศีล สมาธิ ปัญญา ทำงานร่วมกัน การดำเนินชีวิตก็จะเป็นการศึกษา และเป็นจริยธรรมตลอดเวลา
อารมณ์ก็อยู่ในนี้แหละ เพราะอารมณ์เป็นส่วนหนึ่งของจริยธรรม คือ ให้เด็กมีจิตใจที่สดชื่น เบิกบาน ผ่องใส ร่าเริง มีความสุข และมีความรู้สึกต่อสิ่งแวดล้อมดี ต่อเพื่อนมนุษย์ดี มีความรู้สึกเป็นไมตรี ไม่เคียดแค้นชิงชัง ไม่มีความคิดร้ายต่อใคร ดังนี้เป็นต้น
เมื่ออารมณ์คือสภาพจิตมา ก็เอาปัญญามากำกับหรือปรับแก้อารมณ์ โดยที่ปัญญานั้นอาจจะมาในแง่ความรู้เหตุผล เช่นเมื่อมองเห็นว่า สิ่งที่เราทำนี้ มีคุณค่าเป็นประโยชน์ เราก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้น อารมณ์ก็ยิ่งดี เมื่ออารมณ์คือสภาพจิตดี มีความสุข ความพอใจ ก็ไปหนุนพฤติกรรมให้ยิ่งตั้งใจทำสิ่งที่ดีงามมากขึ้น
ฉะนั้น อารมณ์จึงเป็นส่วนหนึ่งของจริยธรรม มาด้วยกันกับศีลและปัญญาในกระบวนการของการศึกษา ๓ ด้านนี้ ไม่ต้องไปแยกต่างหาก แต่แยกเพียงเพื่อดูให้ชัดและเพื่อทำให้ถนัด

No Comments
Comments are closed.