พอเริ่มใช้อินทรีย์เพื่อเรียนรู้ คนก็ก้าวขึ้นสู่การศึกษา

หน้าสำหรับพิมพ์

พอเริ่มใช้อินทรีย์เพื่อเรียนรู้ คนก็ก้าวขึ้นสู่การศึกษา

ชีวิตเราจะดีงาม จะอยู่แค่รู้สึกไม่ได้ ต้องก้าวต่อไป ต้องใช้อินทรีย์เพื่อการรู้ ถ้าเราไม่ติดแค่ความรู้สึก และเราไม่ไหลไปตามอิทธิพลของมัน สู่การประสบปัญหา เราก็ก้าวไปสู่กระบวนการใช้อินทรีย์เพื่อรู้

ตั้งแต่ทำความรู้จักว่ามันคืออะไร มันเขียว มันแดง มันดำ คิดว่ามันเป็นอย่างไร มีคุณ มีโทษอย่างไร เป็นมาอย่างไร เป็นไปอย่างไร เป็นเพราะอะไร ศึกษาค้นหาเหตุปัจจัย วิเคราะห์ วิจัย เรียกว่ารู้จักคิดรู้จักเรียนรู้ การเรียนรู้ก็เริ่ม ความรู้ก็มา การคิดก็พัฒนา

อินทรีย์เป็นช่องทาง พอใช้ถูก การเรียนรู้ก็เริ่ม การศึกษาคือชีวิต เมื่อชีวิตของเราเป็นอยู่ตลอดเวลา ก็ให้การศึกษาดำเนินไปตลอดเวลา พอเด็กเกิดมาการศึกษาก็เริ่มทันที ถ้าพ่อแม่ให้การศึกษาเป็น ก็รู้ว่าการศึกษาเบื้องต้นก็อยู่ที่อินทรีย์นี้แหละ ทำอย่างไรจึงจะให้เด็กใช้อินทรีย์เป็น อย่าให้ใช้อินทรีย์เพียงเพื่อรู้สึก ต้องให้ก้าวสู่การใช้อินทรีย์เพื่อรู้

เมื่อใช้อินทรีย์เพื่อรู้ก็ต้องเรียนรู้ ตอนนี้พ่อแม่จะชักนำได้ คืออย่าให้เด็กติดอยู่แค่ความรู้สึก มองแค่ว่าสวยไม่สวย ชอบใจไม่ชอบใจ ถ้าอย่างนั้นเด็กจะไม่พัฒนา เรียกว่าอยู่แค่ยินดียินร้าย พอใช้ตา หู จมูก ลิ้น ดู ฟัง ดมกลิ่น ลิ้มรส เจออารมณ์ที่น่าปรารถนาเป็นอิฏฐารมณ์ ก็ยินดี เจออารมณ์ที่ไม่น่าปรารถนาเป็นอนิฎฐารมณ์ ก็ยินร้าย ติดอยู่กับความยินดียินร้าย ความชอบใจ ไม่ชอบใจ สุขทุกข์ก็อยู่ที่นี่ แล้วก็วนเวียนจมอยู่ไม่ไปไหนเลย เรียกว่าเป็นกระบวนการของตัณหา ไม่อาจจะพ้นไปจากทุกข์

เพื่อให้เห็นปัจจัยตัวสำคัญที่กำกับตรงนี้ จึงเติมตัณหาเข้ามาเป็นตัวกลาง เมื่อกี้บอกว่าอวิชชานำมาสู่ทุกข์ หรือเป็นปัจจัยแก่ทุกข์ นั่นเป็นการพูดอย่างย่อ

ถ้ามองกระบวนการให้ชัด ก็พูดขยายความว่า เมื่อมีอวิชชาก็เปิดโอกาสให้ตัณหาเข้ามารับช่วงจากเวทนา จึงก้าวไปสู่การติดตันไม่พ้นทุกข์

แต่ถ้าเราเปลี่ยนกระบวนการ ให้ใช้อินทรีย์อย่างมีปัญญาและให้เกิดปัญญา พอมีปัญญา วิมุตติก็มา ก็หลุดพ้นจากทุกข์ไปเรื่อยๆ แล้วก็ได้ความสุขชนิดใหม่ด้วย