- บันทึกกำกับเล่ม
- รุ่งอรุณของการศึกษา เบิกฟ้าแห่งการพัฒนาที่ยั่งยืน
- -๑- เข้าสู่ยุคใหม่ของการพัฒนา – โลกก้าวไปถึงไหน
- ไทยเราอยู่ที่ใด
- ทางเลือกของสังคมไทย
- แนวคิดใหม่ในการพัฒนา
- ความคิดใหม่ตามมาด้วยถ้อยคำใหม่ๆ
- จากความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน สู่ความประสานเป็นองค์รวม
- มุ่งหาระบบชีวิตที่มีดุลยภาพ
- แยกตัวออกมาจะเป็นนาย แต่กลายเป็นทำลายตัวเอง
- เลิกคิดพิชิตธรรมชาติ วิทยาศาสตร์ถึงจุดหักเลี้ยว
- ความหวังของสังคมไทย ที่จะก้าวเข้าไปในยุคข่าวสารข้อมูล
- ภาวะแปลกแยกจากสภาพที่เป็นจริง และเกษตรกรรมแบบพึ่งพา
- ถ้าจะเป็นสังคมอุตสาหกรรม ก็ต้องมีชีวิตแบบนักผลิต
- เข้าสู่ยุคข่าวสารข้อมูล ได้เพิ่มทุนพัฒนาปัญญา หรือเอามาเสริมโมหะให้แก่กล้า
- ระวังจะได้แค่รับข่าวสาร แต่ไม่รู้จักสร้างสรรค์
- แยกไม่ได้ เลยไม่รู้จะเอาอะไรมาโยง
- การศึกษาที่ได้ผล ต้องให้คนสื่อสารเป็นด้วย
- “ทำเป็น” ที่ยังจำเป็น
- อุปกรณ์ที่เกื้อกูลแก่คนคิดเป็น
- -๒- รุ่งอรุณของการศึกษา
- “คิดเป็น” จะสมบูรณ์ เมื่อบรรจบกับ “คิดดี”
- จุดแยกเข้าสู่ทางแห่งการคิดเป็น และกระบวนการพัฒนา
- “คิดเป็น” ทำให้เห็นแง่มุมและทางเลือกที่จะไป
- “คิดเป็น” ในระบบแห่งการดำเนินชีวิตเป็น
- ดำเนินชีวิตเป็น ยังครอบคลุมอีกหลาย “เป็น”
- “คิดเป็น” คือแกนกลางของระบบการดำเนินชีวิตเป็น
- “เป็น” ที่สมบูรณ์ คือ พอดี ที่เรียกว่ามัชฌิมา
- คุณสมบัติหลักของคนมีประสิทธิภาพในยุคข่าวสารข้อมูล
- มองหาจริยธรรมได้ในระบบชีวิต ที่เป็นไปตามกฎเกณฑ์ของสัจธรรม
- ฐานะของจริยธรรม ในองค์รวมแห่งระบบชีวิตที่ดี
- ถ้าไม่เข้าถึงจริยธรรมที่แท้ ก็ได้แค่หัวข้อความประพฤติที่ดี
- คิดเป็น มองเห็นการพัฒนาเป็นองค์รวม
- คิดเป็น จะเกิดมีขึ้นได้อย่างไร
- การศึกษาเริ่ม เมื่อได้ตัวเร้าที่จะปลุกความคิดเป็น
- ไม่ใช่รู้จักหากัลยาณมิตรเท่านั้น ตัวเองก็ต้องเป็นกัลยาณมิตรด้วย
- วินัย คือการจัดสภาพให้เอื้อโอกาสแก่การพัฒนา
- การพัฒนาจะก้าวไป เมื่อมีแรงจูงใจใฝ่รู้ใฝ่สร้างสรรค์
- เมื่อมั่นใจในศักยภาพ ก็มุ่งมั่นพัฒนาตนให้เต็มที่
- จะพัฒนาตนได้ ต้องมีท่าทีต่อสิ่งทั้งหลายถูกต้อง
- เมื่อรู้จักมองตามเหตุปัจจัย ก็ได้เครื่องนำการพัฒนา ทั้งด้านปัญญาและการสร้างสรรค์
- ถ้าได้ความตื่นเร้าเป็นตัวเร่ง การพัฒนาก็ยิ่งไปได้รวด
- การศึกษาตลอดชีวิต กับทั้งชีวิตที่เป็นการศึกษา การศึกษาที่ชีวิตต้องหา กับชีวิตที่เป็นการศึกษาอยู่ในตัว
- เมื่อมีเหตุปัจจัย ชีวิตก็กลายเป็นการศึกษาไปเอง
- -๓- ฟ้าสาง ให้เห็นทางพัฒนาในสังคมไทย – จะพัฒนาสังคมไทย ก็ต้องรู้เข้าใจปัญหาเฉพาะของตัวเอง
- ต้องรู้เท่าทันทั้งปัญญาและปัญหา ของสังคมที่พัฒนานำหน้าเราไป
- ความเจริญที่รับเข้ามา แต่ไม่ย่อย
- ความเร่งร้อน ที่นำมาซึ่งความลักลั่น
- เมื่อพัฒนาไม่สมดุล องค์ประกอบก็ไม่ประสานเกื้อกูล
- คอยตามและรับจนเคย เลยลืมที่จะเป็นผู้นำและให้
- การปรับเปลี่ยนท่าทีครั้งใหญ่ ในกระบวนการพัฒนาของมนุษย์
- เมื่อยังไม่พัฒนา เห็นความพอดีว่าเป็นทุกข์ แต่ผู้ได้พัฒนารู้ว่า ความพอดีเป็นมรรคาแห่งสุข
- จะให้รักและอนุรักษ์ธรรมชาติ ก็ต้องทำเหตุปัจจัยที่จะให้รักและอนุรักษ์
- ปรับเปลี่ยนท่าทีใหม่แล้ว ผลดีที่จะได้คืออะไร
- พัฒนาครบถ้วน จึงจะเข้าถึงอิสรภาพ
- พัฒนาสี่ด้าน แต่โยงกันเป็นระบบอันเดียว
- จุดหมายของการศึกษา คือ จุดหมายของชีวิต การพัฒนาสู่อิสรภาพ ผ่านจุดหมายหลายระดับ
- คำโปรย
ความหวังของสังคมไทย
ที่จะก้าวเข้าไปในยุคข่าวสารข้อมูล
เราอยู่ในท่ามกลางสังคม และท่ามกลางความเจริญของโลกที่มีการพัฒนาในลักษณะนี้ หรือตามแบบนี้ โดยเฉพาะคนที่อยู่ในด้านการศึกษา ซึ่งจะต้องเป็นผู้นำทางปัญญา จะต้องมาคิดพิจารณากัน เช่น จะต้องมีการวางแผนการศึกษาเพื่อเตรียมคนสำหรับให้ไปอยู่ในโลกยุคต่อไป ที่เขากำลังมีแนวโน้มอย่างนั้น ทำอย่างไรเราจึงจะเตรียมคนได้ทัน
อันนี้เป็นเหตุที่ทำให้เราจำเป็นจะต้องรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมด โดยเฉพาะก็คือ การรู้ทันความคิดที่นำที่สุดในยุคสมัย จะต้องตามดูให้ได้ว่าตอนนี้เขาคิดกันอย่างไร และแนวโน้มในกระแสของโลกเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร
อย่างที่ว่าแล้วเมื่อกี้ แม้แต่การที่ว่าจะเป็นประเทศอุตสาหกรรมหรือไม่เป็น สำหรับเราก็เป็นปัญหามากมายแล้ว และประเทศไทยก็กำลังเป็นแดนที่ต่างประเทศอยากมาลงทุน เพราะมีเสน่ห์มาก แรงงานก็ราคาถูก ที่ดินก็ราคาถูก เขาให้สถิติว่า ในช่วงสองปีที่แล้วมานี่ ญี่ปุ่นเข้ามาตั้งร้านในไทย สัปดาห์ละ ๕ ร้าน ซึ่งเราอาจจะมองไม่เห็นว่าเขาทำอะไรกันอยู่ นี่ก็เป็นเรื่องทางด้านเศรษฐกิจ
อย่างที่บอกเมื่อกี้ ตามคำของนักทำนายสังคมว่า ไทยนี่มีศักยภาพมากที่สุด ที่จะก้าวข้ามยุคอุตสาหกรรม ไปสู่ยุคข่าวสารข้อมูลได้เลย เป็นประเทศแรก แต่เราจะทำได้หรือไม่ คนของเรามีความพร้อมหรือไม่ เข้าใจสภาพความเป็นจริงอย่างไร เตรียมจิตเตรียมใจเตรียมลักษณะความคิดไว้พร้อมหรือไม่ นี่เป็นเรื่องสำคัญ คุณภาพของคนก็มีปัญหา คนที่จะไปอยู่ในยุคข่าวสารข้อมูล หรือคนที่จะไปสร้างสรรค์ยุคข่าวสารข้อมูล จะต้องมีความพร้อมในตนเอง
แม้แต่ในด้านการบริหารของรัฐ ก็มีปัญหาตั้งแต่เรื่องวัตถุ หรือเรื่องอุปกรณ์ต่างๆ ยกตัวอย่างง่ายๆ ถ้าเราจะเป็นประเทศที่เจริญทางด้านข่าวสารข้อมูล เราก็ต้องมีแนวโน้มที่จะผลิตอุปกรณ์ของยุคข่าวสารข้อมูล คือ information age นั้นได้ เช่น ผลิตคอมพิวเตอร์เอง ซึ่งตอนนี้ก็เริ่มมีบ้าง (ผลิตชิ้นส่วนในกำกับของบริษัทต่างชาติ) แต่ไม่ได้เป็นการทำอย่างมีเป้าหมาย ไม่ได้มีฐานทางนโยบายของรัฐ เมืองไทยเรามีศักยภาพที่จะทำได้ เขาจึงบอกว่าเรามีศักยภาพนี้อยู่ แต่จะทำหรือไม่
คนไทยปัจจุบันนี้เสียเปรียบมาก ในเรื่องเครื่องอุปกรณ์เทคโนโลยี โดยเฉพาะด้านข่าวสารข้อมูล ที่เป็นสิ่งสำคัญของยุคนี้ เคยลองคำนวณดู เช่น ถ้าจะซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์สักเครื่องหนึ่ง คนไทยกับคนอเมริกันจะต่างกันอย่างไร
เครื่องคอมพิวเตอร์ Macintosh Plus เมื่อสองปีก่อนนี่ ที่อเมริกาขายคิดเป็นเงินไทย ๒๗,๐๐๐ บาท แต่ที่เมืองไทยขายขนาดลดราคาแล้ว ๑๕ เปอร์เซนต์ ๘๓,๐๐๐ บาท ทีนี้ คนของเราจะสามารถเข้าถึง หรือจะมีจะใช้ได้แค่ไหน ลองคิดดู ราคาก็แพงกว่า รายได้เราก็ต่ำกว่า แล้วค่าของเงินของเราก็ถูกกว่าด้วย เสียเปรียบกันกี่อย่าง
เครื่องคอมพิวเตอร์นั้น เขาสร้างขึ้นในประเทศของเขา เมื่อเข้ามาเมืองไทย รัฐบาลก็ไม่ปรากฏว่าจะมีนโยบายในเรื่องนี้ชัดเจน เมืองไทยเก็บภาษีคอมพิวเตอร์ ๓๗% ในขณะที่ประเทศเพื่อนบ้าน บางประเทศไม่เก็บเลย สิงคโปร์ไม่เก็บภาษีเลย ประเทศอื่นๆ ใกล้ๆ นี่เก็บราวๆ ๖-๗% แต่ประเทศไทยเก็บ ๓๗%
เมื่อเร็วๆ นี้หนังสือพิมพ์ลงข่าวว่าจะเอาคอมพิวเตอร์เข้าอยู่ในรายการสินค้าประเภทส่งเสริมอุตสาหกรรม โดยจัดเป็นอุปกรณ์อุตสาหกรรมแล้วจะได้ลดภาษี แต่ต่อมาก็ได้ข่าวว่าไม่เอา แค่ในแง่ที่จะเป็นยุคอุตสาหกรรมก็ไม่เอาแล้ว คือเครื่องคอมพิวเตอร์นี่ เป็นฐานความก้าวหน้าของอุตสาหกรรมอย่างสำคัญ เพราะว่ามันช่วยในการเร่งรัดให้เกิดความเจริญทางอุตสาหกรรม เรามาอยู่ในยุคอุตสาหกรรมช่วงปลายนี้ ถ้าจะให้ทันเขา ก็ต้องใช้คอมพิวเตอร์ เราจะส่งเสริมอุตสาหกรรม ยอมลดภาษีอุปกรณ์อุตสาหกรรมจาก ๓๐% เหลือ ๕% แต่ไม่ยอมลดภาษีคอมพิวเตอร์ จะซื้อคอมพิวเตอร์ต้องเสียภาษี ๓๗%1
ยิ่งกว่านั้น ในทางปฏิบัติ บางทีเขาสั่งอุปกรณ์บางชิ้นเข้ามา ไม่ใช่ตัวคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่ซีพียู แต่เป็นมอนิเตอร์ คือจอภาพขนาดใหญ่ เป็นจอต่างหากสำหรับเอามาเสียบต่อได้ เพื่อจะให้ดูถนัด ปรากฏว่าเมืองไทยเก็บภาษีเป็นสิ่งบันเทิง เอา ๑๒๐% อย่างนี้คนไทยจะไปมีทางใช้และพัฒนาทางด้านคอมพิวเตอร์ได้แค่ไหน ฉะนั้นจึงเป็นความเสียเปรียบหลายด้าน
- ภาษีแพง ทำให้ต้องตั้งราคาสูงมาก
- เราอยู่ในฐานะเป็นผู้บริโภค ถูกฝ่ายผู้ผลิตเขาต้องเอากำไรชั้นหนึ่งก่อนแล้ว
- รายได้ของคนไทย เช่นเงินเดือน เราก็ต่ำกว่าเขา
- ค่าเงินของเราก็ถูก
ลองคำนวณดู ตอนนั้น ถ้าคนอเมริกันมีรายได้อย่างต่ำที่สุด เก็บรายได้ไว้ ๑๐% ใช้เวลา ๑ ปี ๑ เดือน ก็ซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ Macintosh Plus ได้ แต่คนไทยที่มีรายได้อย่างต่ำที่สุด เก็บรายได้ไว้ ๑๐% จะต้องใช้เวลาถึง ๓๒ ปี จึงจะซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ Macintosh Plus ได้ กว่าจะได้ซื้อก็แก่พอดี ใช้ไม่ไหวแล้ว แล้วนี่เราจะเข้าสู่ยุคข่าวสารข้อมูลได้อย่างไร
ฉะนั้น ทุกอย่างจะต้องไปด้วยกัน ทั้งนโยบายของรัฐ และความพร้อมของประชาชน โดยเฉพาะตัวประชาชนเอง มีคุณภาพที่พร้อมจะอยู่ในยุคข่าวสารข้อมูลไหม นี่เป็นเรื่องที่จะต้องว่ากันต่อไป
ตอนนี้มาถึงตัวคน ความพร้อมของคนที่จะเป็นผู้สร้างสรรค์สังคมอย่างนั้นและอยู่ในสังคมอย่างนั้น ลองดูว่าเรามีความพร้อมแค่ไหน บางทีผู้บริหารประเทศก็มองข้ามปัจจัยหรือองค์ประกอบด้านนี้ มองอยู่แค่ด้านเทคนิค

No Comments
Comments are closed.